46 odpowiedzi w tym temacie

[Adram]

To w sumie jak bycie pod narkozą. Jedna chwila, ciach ciemność i druga chwila, ciach jasność i świadomość, przynajmniej u mnie.

 

Dokładnie tak. Miałem w życiu dwie operacje po narkozą i ostatnie co pamiętam to anestezjolog z maską zbliżającą się do mojej twarzy i po chwili ciemność, koniec. Jakbym przestał istnieć. 

[EsimAysin]

Dziwne uczucie jest pod narkozą, ja czułam coś takiego jakbym chciała krzyknąć "Nie zabijaj mnie" ale nie mogłam. Jakieś dziwne fale przechodzą wtedy przez rękę w momencie, wstrzyknięcia tej chemii, potem za długo spałam, ale się obudziłam. A leżąc kilkanaście dni w śpiączce, widziałam to co opowiadają, jakiś tunel jakby, korytarze, światło, czułam Muzykę, słyszałam czytanie książek moich ulubionych, uśmiechałam się, ruszałam, ale nie mogłam się wybudzić, może dlatego, że lubię z Natury spać. Wybudziłam się w dzień w śmierci Kurta Cobaina i Go zobaczyłam. Wiem, że moi ukochani, zmarli artyści też nade mną czuwają.

[Adram]

" Pocieszające jest jednak to, że w stanie nieistnienia trwaliśmy przez miliardy lat (o ile można policzyć) i po życiu nadal "niczym" będziemy już na zawsze."
 

 

To trochę abstrakcyjne określenie, bo w liniowej definicji upływającego czasu nie mogliśmy istnieć "nie istniejąc". To był czas kiedy nie było nas w ogóle (chyba, że masz na myśli rozrzucone w przestrzeni atomy z jakich potem człowiek ma się składać).

[EsimAysin]

Cudowne.

[Mezczyzna00]

Tak, na myśli miałem, że będziemy "niczym" szczególnym, po prostu częścią tablicy Mendelejewa. Zapewne składamy się z atomów innych ludzi, którzy żyli wcześniej, w końcu z czegoś trzeba własny kadłubek ulepić. Pożyczamy "cegiełki" na kilkadziesiąt lat, a później oddajemy je otoczeniu. Cegiełki zmieniają formę. W gruncie rzeczy można ten proces nazwać reinkarnacją. Dzisiaj jesteś człowiekiem, za rok możesz być w pięciu stonkach i kawałku nogi pająka. Czy to nie fajn

Reinkarnacja zaklada istnienie duszy/swiadomosci i jej przeniesienie do nowej formy fizycznej. Wchloniecie jakiejs czasteczki przez inny organizm zachodzi ciagle przy odzywianiu, a nawet oddychaniu i nie ma nic wspolnego z reinkarnacja.

Użytkownik Mezczyzna00 edytował ten post 16 marca 2025 - 14:21

[Barti22]

Trudno powiedzieć, czy się boję śmierci. Tzn. na jakimś instynktownym poziomie tak, ale na poziomie pełnej świadomości, która te instynkty tłumi, już niekoniecznie.

 

Podobno mężczyzna ma dwie fantazje o spełnionym życiu. Pierwsza to dom i kochająca rodzina, druga to poświęcić życie w słusznej sprawie. Pierwsze nie było mi dane, drugie, ciężko dziś o słuszną sprawę, dla której warto by było umierać. No i to byłaby droga na skróty, a swoje w życiu należy przecierpieć.

[NoHope]

Wciąż czekam na to wybawienie.

[Przypadek]

J 11,25-26

11²⁵ Rzekł do niej Jezus: «Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem. Kto we Mnie wierzy, choćby i umarł, żyć będzie. ²⁶ Każdy, kto żyje i wierzy we Mnie, nie umrze na wieki. Wierzysz w to?

 

 

 

 

Hi 19,25nn

 

POEMAT

Część pierwsza

DRUGI SZEREG MÓW

Odpowiedź Hioba : Triumf wiary człowieka opuszczonego

Wybawca mój żyje

19²⁵ * Lecz ja wiem: Wybawca mój żyje, na ziemi wystąpi jako ostatni. ²⁶ Potem me szczątki skórą odzieje, i ciałem* swym Boga zobaczę*. ²⁷ To właśnie ja Go zobaczę, moje oczy ujrzą, nie kto inny; moje nerki już mdleją z tęsknoty.

Dla was On sędzią

²⁸ Powiecie: "Po cóż nalegać? Czyż powód oskarżeń znajdziemy?" ²⁹ Wy sami drżyjcie przed mieczem, bo gniew za grzechy zapłonie. Wiedzcie, że sądy istnieją ... 

[elmatt]

Ambiwalencja w tej sprawie zależnie od nastroju. Czasem jestem śmiercią przerażony, ale przeważnie myśl, że jest ona coraz bliżej jest pocieszająca.

Użytkownik elmatt edytował ten post 11 grudnia 2025 - 08:52

[Willow47]

Ciekawe pytanie. Czy boję się śmierci? Nie.

Mam takie przemyślenia, że my codziennie po trochę umieramy...nie wiemy kiedy umrzemy ale tego życia codziennie ubywa. Za to ci co umarli żyją. Taki paradoks. Żyją w naszych sercach, wspomnieniach, w myslach i snach....

[beatrycze]

Najbardziej boję się śmierci swojej wyobraźni.

Nie boję się tego, co jest po śmierci. Na pewno gorzej niż za życia być nie może.

Najbardziej boję się śmierci mojej mamy.

Wtedy to i mnie ona w objęcia swe weźmie i utula.

[Magd@]

Za to ci co umarli żyją. Taki paradoks. Żyją w naszych sercach, wspomnieniach, w myslach i snach....

Haha, tutaj mi się nasuwa parafraza znanego cytatu Woody'ego Allena - Ja nie chce zyc w sercach innych, wolalabym nadal zyc w swoim mieszkaniu xD

Użytkownik Magd@ edytował ten post 11 stycznia 2026 - 12:36

[Willow47]

Chyba każdy by wolał. Tylko, że i tak umrzemy. Po prostu nie znamy dnia ani godziny. 

[Tawak]

A dlaczego mam się bać śmierci, skoro i tak nie byłem tiu potrzebny, nie miałem na pracę?

[Mezczyzna00]

Kto się nie bał to na to ani żadne inne pytanie nie odpisze...

[hawwa]

Ja się nie boję śmierci. Poprostu moja dusza albo bedzie odpoczywać ale wybierze nowe wcielenie. Lubię książki z serii "Wedrówka dusz" Michaela Newtona one pomogły mi przestać się bać...

[Magd@]

Ja się nie boję śmierci. Poprostu moja dusza albo bedzie odpoczywać ale wybierze nowe wcielenie. Lubię książki z serii "Wedrówka dusz" Michaela Newtona one pomogły mi przestać się bać...

Jakiś czas temu przeczytałam pierwszy tom tej serii, chyba dzięki polecajce na tym forum (może to nawet Ty Hawwo już wcześniej o tej książce wspominałaś?) i jakoś nieszczególnie mi to zapadło w pamięć, ale wydawało mi się, że to jest cykl książek fantasy? Czy się mylę? O psychologu, który rozmawia z pacjentami i przekonuje się, że przeżywają oni regresję do poprzednich wcieleń i składa z tego opowieść o zaświatach?

[hawwa]

@Magd@ on wprowadzał swoich pacjentów w stan hipnozy. I książki napisał na ich podstawie.

 

I szczerze wolę wierzyć w takie coś niż straszenie kolesia w czarnej kiecce o niebie, piekle i czyśćcu przez co powstaje lęk przed śmiercią.. Ludzie sami sobie tworzą piekło na ziemi za życia...

Użytkownik hawwa edytował ten post 31 stycznia 2026 - 00:32

[Magd@]

@Magd@ on wprowadzał swoich pacjentów w stan hipnozy. I książki napisał na ich podstawie.
 
I szczerze wolę wierzyć w takie coś niż straszenie kolesia w czarnej kiecce o niebie, piekle i czyśćcu przez co powstaje lęk przed śmiercią.. Ludzie sami sobie tworzą piekło na ziemi za życia...

Ahaa teraz doczytałam i rzeczywiście to jest bardziej w formie reportazu z jego własnej pracy, szkoda ze pobieznie to przejrzalam i myśląc, że to książka fantasy, oddałam.

Teraz wypożyczyłam sobie książkę "śledztwo w sprawie duchów", więc trochę pokrewna tematyka związana z tym co po śmierci, ale nie wiem czy polecam, bo jeszcze nie było czasu poczytać.