48 odpowiedzi w tym temacie

[Magd@]

Dziś przez chwilę poczułam myśl, że jeszcze może być dobrze, stanęła mi przed oczami ja z przyszłości, która z uśmiechem wspomina dzisiejsze teraz, które z tej perpektywy jest już przeszłością i traktuje to jak zły sen, z którego się otrząsnęła do rześkiej rzeczywistości. Ten ciężki egzystencjalny bagaż gdzieś zniknął. Niesłychane. Ale była to wizja ulotna jak przyjemny zapach, który szybko rozpłynął się w powietrzu. Nie mogę już do niej wrócić, choć umysłem przywołuję ją z całych sił. Może muszę zaczekać na tę rzeczywistość, aż się ziści.

[Magd@]

Martwi mnie, co to będzie, gdy moje dzieci wejdą w wiek szkolny... Wczoraj oglądałam kanał pewnego Japończyka, który żalił się, że jego syn w wieku podstawówkowym jest już uzależniony od gier i internetu. A dziś na placu zabaw jedna z mam wyżaliła mi się, że jej nastoletni syn jest uzależniony od gier i internetu. Jej opowieść była niemal identyczną kopią problemów tego Japończyka z filmu na youtube. I bezsilność obojga wobec zalewu wdzierających się zewsząd bodźców i wpływu rówieśników. Doprawdy, nawet najbardziej zaangażowany rodzic w zderzeniu z machiną wciągającą młodych w ten nurt jest jak Don Kichot walczący z wiatrakami. I dzieje się to na całym świecie. Od Japonii, przez Polskę, po choćby Danię, która przynajmniej wprowadziła zakaz użytkowania smartfonów w szkołach.

[Willow47]

Kochana Madziu dzieci zawsze spędzają sen z powiek rodzicom. I male i duże. Tak już jest. I czy nam się to podoba czy nie social media są w ich życiu obecne od urodzenia a nawet przed. 

Chciałoby się napisać taka karma. Ale przecież kochamy nasze dzieci nad życie, rozmawiamy z nimi, tłumaczymy i objaśniamy świat.....i tu mam nadzieję leży sens wychowywania młodego człowieka. 

Dać mu rozwinąć skrzydła i pozwolić pofrunać. Nawet jak mu za pierwszym razem nie wyjdzie, upadnie i poturbuje piórka, spróbuje jeszcze raz i jeszcze..... no i każdy ale to każdy z nas kiedyś odrzucił autorytet rodzica.....i co? no nic, żyjemy...popróbowaliśmy swoich mądrości, posłuchaliśmy koleżanek i kolegów a teraz nauczyliśmy się słuchać samych siebie

[Magd@]

Jestem niezadowolona z przedszkola, bo robią wszystko by się wymigać od jak największej liczby rzeczy, no po prostu wszystko zwalają na rodziców. Od tego roku wymyślili sobie, że posiłki będą zamawiali rodzice bezpośrednio w firmie cateringowej. A teraz nagle zdziwienie, że zabieganym rodzicom zdarza się zapomnieć na czas zamówić posiłki przez co powstaje ogromny problem, bo niektóre dzieci pozostają bez posiłków... Już odpadła im problematyka mycia zębów w przedszkolu, bo za pandemii wycofano mycie zębów w przedszkolu. Oczywiście po pandemii już mycie zębów do przedszkola nie wróciło. Higienistki ani nikogo w tym rodzaju też nie ma, wskutek czego regularnie w aplikacji mam powiadomienia "owsica w grupie". "wszawica w grupie". Kiedy ja byłam dzieckiem, to w szkole czy to na koloniach letnich - zawsze była higienistka, która sprawdzała wszystkich, czy nie ma wszawicy. A dzisiaj co, pod pretekstwm jakiegoś braku stygmatyzacji (a tak naprawdę zapewne jak zawsze chodzi o kasę z zaoszczędzonych etatów), niech wszyscy się martwią, stresują, a wreszcie solidarnie zachorują.

Użytkownik Magd@ edytował ten post 25 listopada 2025 - 23:30

[Willow47]

Kurcze. Faktycznie dzieci nie myją ząbków w przedszkolu. Szkoda. 

[Magd@]

A dodam, że cukierki, wata cukrowa, słodycze są tam na porządku dziennym. Chcieliśmy wychowywać dzieci na diecie niskocukrowej, a tu sie nie da. Na szczescie w domu prawie im nie dajemy slodyczy i na razie mają ząbki jako jedni z nielicznych w grupie wszystkie całe. Ja w ich wieku już miałam popróchniałe, ale to inne czasy były, nie było takiej świadomości żywieniowej.

[Magd@]

Wydaje mi się, że jestem po uszy zakopana w tzw. "problemach pierwszego świata". Jakże dobrze zrobiłaby mi ucieczka przed tygrysem szablozębnym o poranku. A tak to jestem skazana na piekło rozpieszczenia komfortem i dobrobytem. Kobieta żyje jak pączek w maśle, bezpieczna, z centralnym ogrzewaniem i światłem w chałupie to się w głowie przewraca i jakieś egzystencjalne dramaty w głowie się rozkręcają.

Cierpisz? To świetna wiadomość - żyjesz! - bardzo luźno parafrazując wielkiego Lao Cy.

[Magd@]

Ciekawi mnie, czy ktoś zbadał dogłębnie wątek powstawania religii na bazie kultu przodków.

W mojej rodzinie nie było różowo. A jednak, dziś moje dzieciństwo zdaje mi się jakąś Arkadią, a moi rodzice - herosami rodzicielstwa, doprawdy prawie zdumiona jestem, że na zdjęciach nie widać aureoli. Podobne zjawisko zauważyłam na zajęciach sztuki walki, na którą kiedyś chodziłam - w centralnym miejscu sali był ołtarzyk ze zdjęciem założycia tej szkoły i na każdym treningu był także cały ceremoniał oddawania mu szacunku (wiele innych szkół walki w analogiczny sposób czci swoich załozycieli). Biografia tego założyciela była wręcz legendarna. To ciekawe, czy tak właśnie idealizujemy tych, którzy już odeszli, że wręcz mogą w kolejnych pokoleniach ulec czemuś w rodzaju "ubóstwienia".

[Przypadek]

A jednak cos we mnie drgnelo.
Mysl byc mogla lub 
zwykle pragnienie.
Wynurzyem się na powierzchnie 
Powoli i niezgrabnie 
W ciszy jakby ktos .. lub
cos z pierwszym oddechem
swiat zadrzał i 
nadeszła zima,

Opadajaca jak snieg
Na ten swiat, ktory kiedys był ciepły jak slowa mamy ,ktora byla czlowiekiem.