48 odpowiedzi w tym temacie

[Magd@]

Mam wrażenie, że społeczny odbiór kobiety, która jest matką, jest bardzo jednowymiarowy i ograniczony do tej jednej jej roli. To jest rola bardzo ważna, ale przecież niejedyna. W rozmowach ze znajomymi często słyszę teksty typu:

 

- "X to ma ciężką sytuację. No, ale X jest matką, więc nie może POZWOLIĆ SOBIE na załamkę"

 

- "a Y ma depresję, ale musi się trzymać dla dzieci"

 

- "Z ma dzieci więc ta to ma szczęście, ta to nie może narzekać"

 

Pierwsza wypowiedź sugeruje, jakoby depresja była jakimś wyborem, że sobie "pozwalamy" lub nie na nasz stan, a przecież nie mamy wpływu na wiele chorób i ich przebieg i podobnie jest z depresją. Możemy z całych sił starać się wzmacniać naszą rekonwalescencję i jesteśmy odpowiedzialni za nasze najlepsze starania by zadbać o siebie, ale przecież choroby się nie wybiera. A czy matka jest jakimś typem nadczłowieka czy robotem, że pstryknie palcami i sobie powie "if zmienna dzieci = True, then: depresja = False" ?

 

Druga wypowiedź (zwłaszcza w szerszym kontekście klimatu rozmowy osadzonego w zdaniu pierwszym) sugeruje, że dzieci są wyłącznym powodem, przyczyną i ogniskiem wszelkich działań i motywacji kobiety. Owszem, ponownie powtarzam z całym przekonaniem, że macierzyństwo jest bardzo ważną rolą a nasza odpowiedzialność za dzieci, które przecież powołałyśmy do życia jest niezaprzeczalna. Ale czy naprawdę już ja jako człowiek, indywidualna istota, nie liczę się bo mam dzieci?

 

Trzecia wypowiedź jest ponownie sprowadzaniem całego krajobrazu psychicznego kobiety do dzieci. Tak, dzieci są szczęściem, ale posiadanie dzieci nie uodparnia magicznie na problemy i choroby - a wśród nich na depresję.

 

Nawet Steven Pinker, znany psycholog i kognitywista, zauważył, że cyt. "Nawet adwokaci praw matki często uważają, że muszą formułować swoje argumenty w kategoriach interesu dziecka (przeciążona matka jest złą matką) a nie w kategoriach interesu matki (przeciążona matka jest nieszczęśliwa)."

 

[hawwa]

No mnie nurtuje tekst "masz dzieci musisz żyć dla nich" .... to jakby ktoś powiedział ci "weź się w garść" lub "głowa do góry".

A co jak przez rodzinnę/przez dziecko nie potrafię się podnieść zwłaszcza nastoletnie dziecko...

[hawwa]

@233 za 3 tygodnie zaczynam terapię... Tylko już sama nie wiem czy jej chcę i czego chcę...

Użytkownik hawwa edytował ten post 27 kwietnia 2023 - 13:07

[PiotrWill2]

No mnie nurtuje tekst "masz dzieci musisz żyć dla nich" .... to jakby ktoś powiedział ci "weź się w garść" lub "głowa do góry".

A co jak przez rodzinnę/przez dziecko nie potrafię się podnieść zwłaszcza nastoletnie dziecko...

Zgadzam się, że to nie pomaga. Jednak chciałbym zauważyć, że decyzja o posiadaniu dzieci to bardzo odpowiedzialna decyzja i trzeba ją dobrze przemyśleć. Bo dzieci nie wybierają rodziców. A rodzicie dzieci tak. W kontekście faktu istnienia oraz mają wpływ na ich kształtowanie. Ja nigdy dzieci mieć nie będę właśnie z tego powodu-nie nadaję się. Wystarczy że sam mam s...e życie, nie będę tego rozszerzał na kogokolwiek innego. Czy sama się nadajesz-nie mam pojęcia, nie znamy się, nie oceniam. Ale pamiętaj że masz w życiu pewne zobowiązania, które wybrałaś dobrowolnie i choć depresji się nie wybiera, to decyzję o terapii tak i dobrze że ją podjęłaś. I trzymaj się jej. 

Użytkownik PiotrWill2 edytował ten post 27 kwietnia 2023 - 16:06

[Freelancer]

@Magd@ całosci nie czytalem. podsumuje krotko : jezeli depresja lekka poczucie obowiazku wobec dzieci moze pomoc a jezeli ciezka to juz nie.

[Magd@]

Zgadzam się, że to nie pomaga. Jednak chciałbym zauważyć, że decyzja o posiadaniu dzieci to bardzo odpowiedzialna decyzja i trzeba ją dobrze przemyśleć. Bo dzieci nie wybierają rodziców. A rodzicie dzieci tak. W kontekście faktu istnienia oraz mają wpływ na ich kształtowanie. Ja nigdy dzieci mieć nie będę właśnie z tego powodu-nie nadaję się. Wystarczy że sam mam s...e życie, nie będę tego rozszerzał na kogokolwiek innego. Czy sama się nadajesz-nie mam pojęcia, nie znamy się, nie oceniam. Ale pamiętaj że masz w życiu pewne zobowiązania, które wybrałaś dobrowolnie i choć depresji się nie wybiera, to decyzję o terapii tak i dobrze że ją podjęłaś. I trzymaj się jej. 

Generalnie wypowiedź była do Hawwy, która z pewnością adwokata nie potrzebuje jednak pozwolę sobie zauważyć, że nie masz bladego pojęcia o jej życiu ponad to, co sama napisała na forum. Nie znasz historii jej choroby, przyczyn jej choroby, ani jej przebiegu. Nie masz nawet pojęcia, czy jej epizody zaczęły się przed ciążą, w ciąży, po porodzie czy lata po porodzie. Więc takie teksty niestety niewiele wnoszą. Bo piszesz truizm, o którym każda matka doskonale wie (że rodzicielstwo to odpowiedzialna decyzja, że dzieci nie wybierają matek, że Hawwa ma pewne zobowiązania, tak jakby sama doskonale o tym nie wiedziała! XD) - a w kontekście wypowiedzi Hawwy uważam, że to trochę nie na miejscu epatować takimi truizmami, w tym miejscu.
 

I temat jest o takim właśnie niezrozumieniu ze strony otoczenia pewnej grupy osób z depresją, jaką są konkretnie matki z depresją - a twoja wypowiedź wyśmienicie potwierdza, na jak niewiele zrozumienia mogą liczyć kobiety z depresją będące matkami, nawet ze strony innych osób z depresją.

[Willow47]

Chapeau bas dla tych wszystkich, którzy rozumieją, że można kochać swoje dziecko ponad życie i jednocześnie mieć chęć skoczyć z mostu.

[hawwa]

Z mostu to bym skoczyć nie chciała, tak samo z dachu budynku. Mam zbyt silny lęk wysokości.

[Willow47]

@hawwa a to tylko taka przenośnia.....

[szklanka_w_polowie_pusta]

Ciekawy wątek. Też zauważyłem to, o czym pisze autorka. Myślę, że to się bierze z wciąż żywego mitu matki-Polki. Według niego matka musi poświęcać się w stu procentach, nie ma miejsca na jej własne życie. To ma korzenie jeszcze w czasach pogańskich, kiedy czczone były boginie-matki, następnie adaptowano do tego kultu Maryję. W końcu ona też dawno dorosłemu synowi, według mitologii biblijnej, towarzyszyła w ostatniej drodze na stracenie. Kult maryjny w Europie jest najsilniejszy właśnie w Polsce.

[Willow47]

@szklanka_w_polowie_pusta I tak i nie. W Hiszpanii i we Włoszech Maryja czczona jest równie mocno. 

Natomiast to "ubóstwianie" Matki Polki w moim przekonaniu rodzi właśnie najwięcej problemów. I to wszechobecne porównywanie. Ta to ma piątkę i sobie radzi a ty jednego nie ogarniasz....albo gloryfikowanie jakby to jakiś heroiczny wyczyn był. 

[smu1]

Moi synowie-już praktycznie dorośli-wiedzą,że jestem chora i czasami czuję się po prostu gorzej,lepiej wtedy omijać mnie z daleka,zresztą ja się wówczas sama izoluję.
U mnie jest odwieczny problem z wybuchowością.Bardzo łatwo się denerwuję i niepotrzebnie podnoszę głos.Oni mi to wypominają,no to z kolei ja się nakręcam.
Ostatnio jest jednak spokojniej.

[Tawak]

Zamiast stereotypu matki Polki są teraz stereotypy o madkach, julkach i p0lkach.

[Tawak]

@233
Zaczynamy od młodości.
Julka to dziewczyna o postępowych poglądach, przeciwniczka, czy raczej wrogini patriarchatu. Zazwyczaj na utrzymaniu swojego ojca.
Madka to dziewczyna o roszczeniowej postawie, czerpiąca swe rzekome uprawnienia tylko z faktu urodzenia dziecka lub dzieci.
p0lka to obywatelka Rzeczypospolitej Polskiej, korzystająca z życia i gardząca polskimi nieudacznikami. Poczucie wartości czerpie z faktu posiadania wrodzonych walorów, doceniania ich zwłaszcza przez cudzoziemców. W politycznym spektrum jest na prawo od julki.

Użytkownik Tawak edytował ten post 15 maja 2023 - 15:07

[hawwa]

A ja wczoraj się dowiedziałam, że jestem Boomerką....

[Willow47]

@hawwa a to oznacza, że? bo określenie boomer znam tylko odnośnie bezdomnych włóczęgów i w żaden sposób nie kojarzy mi się z posiadaniem dzieci.