[agafia]

Witam jestem tu nowa więc wybaczcie ewentualne błędy na forum.Leczę się farmakologicznie na depresję od końca pażdziernika ubiegłego roku obecnie czekam na terapię w ramach NFZ.Mam 28 lat.Ze stanami depresyjnymi borykam się niemal od dziecka ale zawsze jakoś sobie radziłam .Wynikały one z trudnego dzieciństwa -alkohol,kłótnie ,śmierć matki,zdrada chłopaka,rozstanie.Teraz całkowicie się rozsypałam.Nie jestem w stanie nic robić.Szkoda tylko ,że musiałam czekać tak długo ,żeby do tego doszło.Może i dobrze .Swojej psychiki nie dam rady dłużej już zapewniać ,że jeszcze trochę pociągnie.Ona powiedziała STOP!!!!Może i dobrze .Tylko,że sobie moment wybrała- ostatni semestr studiów:D z przyżeczeniem dla dziekana ,że w tym roku na pewno je skończę i co ?Przysiega zawalona a moja psycha powoli wraca do zdrowia cholernica jedna ale mi numer wywinęła .Pozdrawiam Wszystkich i dziekuje za przeczytanie .

[mocca27]

Witaj Agafio na forum :-*

I rozgość się

[agafia]

Dziękuję

[dariamonika]

Witaj wśród nas,rektor na pewno zrozumie i da jeszcze jeden termin.

[agafia]

Tak mam to juz załatwione tylko czy dam radę w tym roku bo narazie to czuje sie jak mucha w smole albo komar w miodzie jak kto woli

[Zaklęta w marmur]

Witaj Agafia.Psychika własna Cię wykolegowała,łotrzyca.Ale co-ustąpisz jej,czy będziecie się dogadywać?Niestety,choroba nie wybiera ani czasu ani obiektu,przygotować się też nie da.Mam nadzieję,że studia jednak uda się zakończyć teraz,byłby to też taki synonim wiatru w skrzydła,który dodałby Ci sił w dalszej walce o siebie,bo skoro niemożliwe wcieliłaś w czyn,no to i z resztą się rozprawisz,prawda?I plusik za dystans w pisaniu o tym,co Cię męczy

[agafia]

Zaklęta w marmur dziękuje za słowa wsparcia są mi w tym momencie ogromnie potrzebne.Choroba nauczyła mnie i dystansu ale nie proszenia o pomoc.Zawsze ukrywałam swój problem a teraz muszę się ujawniać np.prosić o pieniążki na lekarza i leki tatę.Ale dopiero teraz doceniam jego dobroć mógłby powiedzieć a weż ty sobie zarób.Oraz obcych osób.Nigdy w życiu nie czułam się tak bardzo zależna od innych.Ale to mnie uczy otwartości,pokory.Wiem,że sama sobie z tym nie poradzę i wszelkie słowa otuchy dają mi radość bo wiem ,że to moja psyche sobie nie radzi więc nie mogę z nią walczyć tylko motywować ale ona nie chce mojej pomocy ja muszę jej pomóc po to byśmy kiedyś ze sobą pogodnie rozmawiały

[marta1111]

Witaj na forum
Bardzo mi przykro, że tak się czujesz

Ja choruję na depresję od dawna, miałam trochę czasu spokój, ale teraz znowu się zaczyna...

tak to jest z tym choróbskiem

nie poddawaj się i pisz do nas, może wspólnie jakoś Cię pocieszymy

pozdrawiam