Pomoc
)zamieniały się w złość i agresje. Nieświadomie niszczę ten związek, choć jest jedyną rzecza na jakiej mi zalezy i czuję, że tylko on mnie jeszcze w ogole trzyma przy zyciu. Gdy jestem w amoku mówię i robię straszne rzeczy.notorycznie tłukę naczynia i niszcze przedmioty w domu,a potem biegam jeszcze po tych szkłach i jestem już cała pokaleczona, krzyczę na partnera, a właściwie urządzam mu napady szału. Potem zazwyczaj większości z tych "akcji"nie pamiętam lub pamiętam jak przez mgłę. Doprowadziłam do tego, że mój partner który dotychczas opiekował się mną, wspierał i uspokajał teraz ma mnie dość i boję się że zaczyna mnie nienawidzić. Ostatnio byłam w takim szale, że musiał mnie uderzyć bym się uspokoiła, czego się potem wstydził, ale nie było już innych metod. codziennie robię awantury o nic, mimo że sama je prowokuję to później w amoku pakuję się i udaje że się wyprowadzam ( lub naprawdę chce to zrobic). niedawno przedawkowałam załatwione na lewo leki i popiłam alkoholem, po czym mój partner znalazł mnie po kilku godzinach w wannie półprzytomną i kompletnie naćpaną z pawiem na koszulce (widocznie zwymiotowałam te tabletki).Gdy je brałam i zapijałam winem byłam pewna że chcę się zabić. Wiele lat temu miałam juz depresję, nie leczyłam jej, ale samo się uspokoiło. Potem depresja powróciła jakieś półtora roku temu- chodziłam na terapie,ale jak to określił terapeuta - nie jest w stanie mi pomóc - tyle. Znów jakoś dałam sobie radę.Bardzo mi wtedy pomogło wsparcie mojego chłopaka i odzyskałam radość i normalność. Ale teraz jest zupełnie inaczej. Wtedy to był dół bez agresji i niekontrolowanych zachowań.Zupełnie inny rodzaj przygnębienia. Teraz czuję że oszalałam. tak, to jedyne słowo jakim potrafię określić to co robię. Mówie i robie rzeczy których potem się wstydzę,potem błagam i przepraszam.Każdy dzien tak sie konczy choćby nie wiem jaki był udany.Do tego objawy jak spowolnienie, niepokój, czasem lęk,zaburzaenia snu, kłopoty z przyjmowaniem pokarmów, zmeczenie, czsaem omamy. Mam koszmarne kłopoty z pamiecia. zapominam o waznych spotkaniach, lekarzu itp... Nie mogę się skupić. rozmawiam z kimś i za chwilę już nie mam pojęcia o czym do mnie mówił i co ja mówiłam. Nie mogę czytać choć to uwielbiam bo za chwilę nie pamiętam o czym czytałam. Przez to czuje sie głupia i jestem na to wyczulona. Zauważyłam że czesto nie potrafie sie wysłowic choc wiem co chce powiedzieć. Mam kompleksy z tego powodu. Czuję że stałam sie głupia i bezwartościowa.Przestałam studiować. Drażnią mnie najlepsi przyjaciele i osoby z którymi bardzo lubiłam przebywać. Rzuciłam butelką za moim najlepszym przyjacielem i moim chłopakiem, gdy mi powiedzieli że wychodzą bo widzą, że staram się sprowokować kłótnię. już nie wiem jak to naprawiać.Mój partner dziś powiedział, że nie jest w stanie już tego znosic. Miłość przeradzam w nienawiść. Za kilka dni idę do psychiatry.Przepraszam, że tak chaotycznie napisałam, ale w końcu to chaos rządzi moim życiem...
Muszę jeszcze dodać,że odczuwam też czesto nadmierne pobudzenie seksualne.dostaje "szału" takiej seksualnej euforii i rzucam sie wrecz na mojego chłopaka. w ogole czesto się kochamy, zawsze czesto uprawialismy seks. mój partner zastanawia się czy czasem seks mi nie szkodzi.
Użytkownik Myślozbrodnia edytował ten post 18 styczeń 2012 - 22:59
