[Owieczka]

Zdecydowałam sie na dołączenie do forum o depresji z wielu powodów. Szukam pomocy i chce tą pomoc w miarę możliwości dawac innym.

A teraz moze troszkę o mnie.... . 3 lata temu przeszłam przez ciężką depresję, droga do zdrowia wiodła przez okaleczenia, myśli samobójcze, aż wreszcie próba i 3-miesięczny pobyt w szpitalu, który bardzo mi pomógł. A właściwie ludzie, których tam poznałam. ludzie z podobnymi problemami. Nauczyli mnie miłości do samej siebie i odrobiny egoizmu. wiem, że najwięcej mogę zawdzięczać sobie i swojej wewnętrznej sile, którą każdy z nas ma, lecz nie wszyscy jesteśmy świadomi jej wielkości.

Jednak moja przygoda depresją się nie skończyła.... . Teraz jej ofiarą padł mój partner. I jestem bezsilna, chociaż teorytycznie powinnam wiedzieć co robić, bo przecież go rozumiem. Ale to nie takie proste... .

[Noemi]

Witaj, rozumiem Twój problem, mój mężczyzna też cierpi na depresję i wiem jak ciężko jest by utrzymać dobre relacje. Oby dwoje już wiele lat walczymy z tym problemem, teraz od roku jak jesteśmy razem staramy się wspólnie dawać sobie z tym radę. Przede wszystkim ważna jest wyrozumiałość, bo wiem, że nie mogę od niego wymagać czułości i uśmiechu, gdy naprawde źle się czuje. Staram się dawać mu czas na przemyślenie pewnych kwestii. Ogólnie depresję przeżywamy razem, wtuleni w łóżku oglądamy filmy i jest nam lepiej, gdy w ogóle rezygnujemy ze świata. Czasami potrafilmy tak kilka dni z rzędu przeleżeć i nie zrobić nic innego. Ale myślę, że to nie jest dobre.
Musisz być dla niego wsparciem i jeżeli sama już nie masz depresji powinnaś wyciągnąć go na jakąś psychoteriapię i organizować mu czas. Pozdrawiam

[Owieczka]

dziękuję za odpowiedź

Z tym organizowaniem czasu to pewien proble, ponieważ teraz mieszkam 80 km od niego wiec widujemy się przeważnie tylko w weekendy, z racji tego że oboje pracujemy.
I myślę, ze to też przyczynia sie do rozwoju choroby

[ZagubionaMysz]

Użytkownik Noemi dnia 18 styczeń 2012 - 23:57 napisał

Witaj, rozumiem Twój problem, mój mężczyzna też cierpi na depresję i wiem jak ciężko jest by utrzymać dobre relacje. Oby dwoje już wiele lat walczymy z tym problemem, teraz od roku jak jesteśmy razem staramy się wspólnie dawać sobie z tym radę. Przede wszystkim ważna jest wyrozumiałość, bo wiem, że nie mogę od niego wymagać czułości i uśmiechu, gdy naprawde źle się czuje. Staram się dawać mu czas na przemyślenie pewnych kwestii. Ogólnie depresję przeżywamy razem, wtuleni w łóżku oglądamy filmy i jest nam lepiej, gdy w ogóle rezygnujemy ze świata. Czasami potrafilmy tak kilka dni z rzędu przeleżeć i nie zrobić nic innego. Ale myślę, że to nie jest dobre.
Musisz być dla niego wsparciem i jeżeli sama już nie masz depresji powinnaś wyciągnąć go na jakąś psychoteriapię i organizować mu czas. Pozdrawiam

Witaj Noemi, przepraszam, że sie wtrącę w rozmowe, ale przeczytałam Twój post i powiem Ci, ze uświadomił mi jedną rzecz... Mój mężczyzna tez cierpi na depresję, lęki właściwie, ale ja nie. I dlatego jestem tu na forum. To, co przeczytałam, uświadomiło mi, jak wiele sił wkłada mój mężczyzna w to, aby byc dla mnie czułym, uśmiechniętym, niby gdzies tam to wiedziałam, ale teraz mnie "oświeciło". Dotarło to do mnie. "Nie mogę od niego wymagać czułości i usmiechu", napisałaś... a ja to własnie mam. Widzę, ze czasem rodzi się to w bólach, kiedy ma zły dzieńn to faktycznie odsuwam swoje potrzeby. Ale tak na codzień? Może i na codzień usmiech jest dla niego większym wyzwaniem niż do tej pory sądziłam...
Pozdrawiam !