[sandra425]

Ja osobiście często niczego nie czuję. Zdaje mi się wtedy że nie istnieję że tak naprawdę jestem w raju i Bóg ze mnie zwyczajnie zakpił żebym przypadkiem nie uwierzyła że gdzieś jest idealnie lub zwyczajnie dobrze. Potem sięgam po nóż i powoli dociera do mnie że jestem tutaj, a nigdzie indziej. Że jestem jaka jestem i nie oszukam przeznaczenia. Wierzę w nie. Wierzę też lub może...chciałabym wierzyć, że Bóg ma co do mnie wielki plan coś ma dla mnie wyjątkowego, ale...nie w tym życiu choć jeszcze tyle może się zdarzyć...ale czy dla mnie dobrego? Może poczuje zaufanie, wdzięczność, a może nawet i miłość? Zupełna abstrakcja. Skoro mam już tą depresję to trudno. Ale nie uważam tego za życie. Prawdziwe życie. Odczuwam ból wielki, który spala moją duszę i ciało i kto tego nie przeszedł lub nie przechodzi nigdy tego nie zrozumie. Nie wiem co to znaczy żyć pełnią życia i to sprawia, że odczuwam jeszcze większy ból i choć staram się jak mogę...uciszyć go, zrozumieć go po swojemu np.ciesz się przecież coś czujesz! jesteś żywa! to nie potrafię...i to też sprawia że jestem jaka jestem, znowu się oddalam...i znów czuje że nie istnieję...
Bywało u kogoś coś podobnego?

[iren]

Sandra.......czy się leczysz......czy tylko biadolisz.....
jakie bierzesz leki....moze trzeba zmienić...na inne
jeżeli nie! najwyższy czas żebyś udała się do psychologa lub psychiatry......bo sama sobie nie poradzisz......
odpisz

[sandra425]

Użytkownik iren dnia 26 grudzień 2011 - 12:47 napisał

Sandra.......czy się leczysz......czy tylko biadolisz.....
jakie bierzesz leki....moze trzeba zmienić...na inne
jeżeli nie! najwyższy czas żebyś udała się do psychologa lub psychiatry......bo sama sobie nie poradzisz......
odpisz

I biadolę i się leczę. Mam to już we krwi. Nie jestem do końca pewna tego pomysłu, ale chciałabym kiedyś wrócić do takich zapisków, poczytać i zobaczyć co się zmieniło i czy w ogóle. A jeśli chodzi o leki to na razie zażywam afobam.

[iren]

Sandra.....może zmienisz ...lek....słyszałam....że..twój lek jest lekiem doraźnym, nie leczący. Szybko uzależnia i wymaga zwiększania ciągłego dawek.
Porozmawiaj z lekarzem...

[WataCukrowa]

Zbyt czuję. Ale nazywają mnie "zimną".

[nieistnieje]

Użytkownik WataCukrowa dnia 26 grudzień 2011 - 22:05 napisał

Zbyt czuję. Ale nazywają mnie "zimną".

dlatego bo maskujesz uczucia
czy chcesz stwarzać takie pozory
?

[wariatka-tanczy]

A ja owszem, nie czuję. Czasem takmi się wydaje, że wszystko dookoła jest do tego stopnia bezsensowne i dupowate, że już w ogóle nic nie czuję. Czy mnie kots pochwali, czy obrazi? Nic nie czuję, ani się nie złoszczę, ani nie cieszę, marazm... tak jak na przykłąd teraz. A kiedy indziej popadam w skrajności. Bleh bleh.

Pozdrawiam, Sandro!!!!

[nieistnieje]

Użytkownik wariatka-tanczy dnia 27 grudzień 2011 - 10:54 napisał

A ja owszem, nie czuję. Czasem takmi się wydaje, że wszystko dookoła jest do tego stopnia bezsensowne i dupowate, że już w ogóle nic nie czuję. Czy mnie kots pochwali, czy obrazi? Nic nie czuję, ani się nie złoszczę, ani nie cieszę, marazm... tak jak na przykłąd teraz. A kiedy indziej popadam w skrajności. Bleh bleh.

Pozdrawiam, Sandro!!!!

rozumiem

nie czujesz bo "wszystko dookoła ... bezsensowne i dupowate"?
nie czujesz bo taki jesteś
a może nie czujesz tego co czujesz
nie potrafisz nazwać
zamknąć w ramy słowne
jak myślisz?
mi nie odpowiadaj, ale sobie

[WataCukrowa]

Użytkownik nieistnieje dnia 27 grudzień 2011 - 02:45 napisał

dlatego bo maskujesz uczucia
czy chcesz stwarzać takie pozory
?

I jedno i drugie.

[nieistnieje]

Użytkownik WataCukrowa dnia 27 grudzień 2011 - 21:16 napisał

I jedno i drugie.

może masz osobowość zdobywcy
a system dopaminogenny?
jest u Ciebie w porządku?

[wariatka-tanczy]

Użytkownik nieistnieje dnia 27 grudzień 2011 - 12:42 napisał

rozumiem

nie czujesz bo "wszystko dookoła ... bezsensowne i dupowate"?
nie czujesz bo taki jesteś
a może nie czujesz tego co czujesz
nie potrafisz nazwać
zamknąć w ramy słowne
jak myślisz?
mi nie odpowiadaj, ale sobie

tak.

[nieistnieje]

Użytkownik wariatka-tanczy dnia 27 grudzień 2011 - 23:21 napisał

tak.

czasem nie czujemy siebie tylko dla tego by poczuć to co jest tego warte

[Xardas]

Osobiście to czasami wolałbym móc wyłączyć wszystkie uczucia w sobie. Nie czuć radości ale i smutku, lęku, znudzenia, monotonii... prawie 3 lata brania leków - czułem się bardzo dobrze. Potem po wolnym i ostrożnym odstawieniu raptem półtora miesiąca spokoju i znów zaczęło wszystko wracać. Myślałem, że to zatrzymałem mniejszymi dawkami parę miesięcy temu a tu widać organizm znów się burzy. Te nerwy, ciągły niepokój o przyszłość i teraźniejszość nieadekwatne do rzeczywistości naprawdę wykańczają... I to dobijające uczucie beznadziejności, które nawet ciężko mi pojąć - okropne a zarazem dziwne.

[maadleen]

ja również bardzo czesto nic nie czuje. czuje sie jak jakis robot. wszystkie czynnosci w ciagu dnia wykonuje mechanicznie, jak jakas maszyna. to jeszcze moze byc usprawiedliwione monotonnoscia, znudzeniem lub wypaleniem zawodowym...
najgorsze jest, ze nie potrafie juz czuc radosci, szczescia, przyjemnosci, nawet zlosci... nawet gdy czuje lek, strach - to dusze je w sobie, bo nie potrafie okazac tych emocji.
zaliczylam wazny przedmiot - co z tego?
brat zrobil mi na zlosc - nawet nie potrafie okazac wzburzenia, ochrzanic go...
ciezkie jest takie bezbarwne zycie...
to tak jakbym cale zycie pila wode - nigdy nie zaznajac smaku herbaty, kawy, soku, wina, nawet wody gazowanej...

Użytkownik maadleen edytował ten post 06 styczeń 2012 - 17:30

[gwiazda718]

ja też mam depresje nieprzerwanie od 8 lat, znam ten ból aż za dobrze. Nie mam siły chodzić do pracy więc wegetuje ale to nie jest życie to istne pieklo.Czy komuś udalo się w ogóle z tego wyjść?

[living in fear]

Ale z tego można chyba wyjść?? co nie ??
są jakieś sposoby na pewno.