[Lukier]

Cześć.Mam na imię Łukasz i mam 30 lat.Z roku na rok mam coraz gorsze myśli.I poczucie pustki.Nie wiem jak to wyjaśnić, ale to chyba depresja.Wiem że nie jestem sam, że wielu z was czuje ta beznadzieje tak samo jak ja.Dlatego pisze.Mam trzydzieści na karku i coraz bardziej ta liczba jawi mi sie jak jakis ciężar.I z biegiem lat coraz cięższy.Jestem singlem, więc trudno o optymizm.Chroniczny brak pracy.Mysle o samobójstwie.Byłem u psychiatry, ale to nic mi nie dało.Nie potrafie przestac sie martwić... gdyby nie piekło, nie pisałbym tego postu.Boje się, jak mój tato umrze zostane sam.Ni wiem co zrobie.................................

[Lukier]

dZięki.tata nie choruje, ale umrze.Jak każdy.Boje sie zostać sam.Po prostu

[toy_]

nigdy nie wiadomo kto najpierw umrze

[Lukier]

Dziękuje że piszesz.Życie jest próbą dla nas wszystkich.Ale ja coraz bardziej chce sie stąd wynieść.Kazy dzień to dla mnie strata czasu.Więzienie czasu, a ja w nim.

[Zaklęta w marmur]

Witaj Lukier.Czytając Cię jakbym deja vu miała,ech..Nie jestem zbyt wylewna,ale baaardzo wiele mamy wspólnego.Niestety.A ile razy u tego psychiatry byłeś?Raz czy dłużej?Jak myślisz,czemu to nie pomogło wtedy?Ja zawsze powtarzam,że umrzeć zdążymy,to jedyny pewnik,zaczeka na nas,a życia już nie powtórzysz,jakiekolwiek by nie było.Tylko żyjąc czujesz,tak radość jak i ból i tylko żyjąc możesz pewne rzeczy zrobić czy przeżyć.Trzymaj się i przyczep do dobrych myśli(tych najgłupszych ii najmniejszych nawet),ale z siebie nie rezygnuj.

[Lukier]

Po prostu czuje sie chory umysłowo.Niezdolny do życia.Chciałbym przestac istnieć.1981.Rok mojego urodzenia.Czy dzis nie może być 1979?Co zrobić kiedy czujesz że twoje zycie to jeden wielki niewypał?A co do wizyt u psychiatry, to miałem ich kilka.Przepisali mi leki, które nie zlikwidowały oczywisce przyczyny a tylko przycięły to co sie od lat rozrasta

[Zaklęta w marmur]

Czyli zrezygnowałeś?Może trzeba spróbować pracować z kimś innym?Dobry lekarz nie nawali leków i na tym koniec,a przede wszystkim nigdy od leków nie zaczyna(to moja opinia).Dokładnie tak,jak piszesz,trzeba dotrzeć do przyczyn,otworzyć pewne szufladki,a gdy dostaniesz od fachowca klucz,wtedy będziesz sam potrafił zaprowadzać w nich porządek.ale to Ty najbardziej musisz chcieć sobie pomóc i próbować sam tak jak potrafisz.Nie może być 1979,bo by wtedy nas nie było i do kogo bym pisała?Więc cofnij to ; )30lat i niewypał?To zależy w oparciu o co tak oceniasz,z kim/czym się zestawiasz,jakie masz kryterium?Bo miara sukcesu jest subiektywna tak jak wartość szczęścia.Więc się nie katuj takimi myślami.

[Lukier]

Mysle codziennie.Ale chodzić do kogoś kto bierze za to pieniądze, wydaje mi sie że jest sprzeczne z sama ideą.Ale spróbować nie zaszkodzi chyba.Tylko czy aby napewno zmieni sie moje nastawienie do otoczenia.Po antydepresantach szedłem przez zycie śpiewająco, ale dzis wiem że to tylko stłumiło ten ból.On tam był na dnie duszy i sobie tylko chyba spał...

[Lukier]

Użytkownik Zaklęta w marmur dnia 24 listopad 2011 - 22:25 napisał

Czyli zrezygnowałeś?Może trzeba spróbować pracować z kimś innym?Dobry lekarz nie nawali leków i na tym koniec,a przede wszystkim nigdy od leków nie zaczyna(to moja opinia).Dokładnie tak,jak piszesz,trzeba dotrzeć do przyczyn,otworzyć pewne szufladki,a gdy dostaniesz od fachowca klucz,wtedy będziesz sam potrafił zaprowadzać w nich porządek.ale to Ty najbardziej musisz chcieć sobie pomóc i próbować sam tak jak potrafisz.Nie może być 1979,bo by wtedy nas nie było i do kogo bym pisała?Więc cofnij to ; )30lat i niewypał?To zależy w oparciu o co tak oceniasz,z kim/czym się zestawiasz,jakie masz kryterium?Bo miara sukcesu jest subiektywna tak jak wartość szczęścia.Więc się nie katuj takimi myślami.

No powiedzmy, że wrzuciłem na luz i zrobił się większy bałagan.Dorzućmy do tego Mary Jane i samotne wieczory przy piwie.Ale masz racje, po choler sie zestawiac z pospólstwem, a jedynie zyć jako indywidualna jednostka.Tylko że pewne sprawy w życiu nie ulegają wątpliwością i są potworami w mojej głowie

[Lukier]

Użytkownik monkey kid dnia 24 listopad 2011 - 22:32 napisał

Hm... Spróbuj! Skoro jest już tak źle, tak fatalnie to nic nie tracisz!
Poszukaj psychoterapeuty i spróbuj. Jeśli nie masz możliwości iść na NFZ to trudno, trzeba iść prywatnie.
Nie myśl o tym że ktoś bierze za to kasę, myśl o tym że to ma Tobie pomóc.
A myślę, że szybko się zorientujesz czy ktoś to robi tylko dla kasy czy ma do tego powołanie.

Skoro myślisz o tym to znaczy że chcesz! To już jakiś początek.
Więc zrób to.
ZAWSZE się można wycofać. A może zyskasz więcej niż Ci sie wydaje...

No chodzi to za mną.Kilka miesiecy temu byłem o psychologa ale miejsca nie było.Dałem jej swój nr, ale nie zadzwoniła do tej pory.Musze sie chyba przypomnieć.

[Zaklęta w marmur]

Ja nie mam na tym polu doświadczeń no i nie znam Ciebie,ale wiem,że są ludzie(nawet na tym polu),którym takie rozmowy(z leczeniem czy bez)pomogły.Wiadomo,że nikt za Ciebie życia nie przeżyje ani aż tak w duszę nie wniknie,ale jeśli już byłeś to choć strach przed nieznanym jest Ci obcy.Wiecie,słyszałam fachowca,który stwierdził,że nie każdemu potrzebny psychiatra czy psycholog.Często wystarczy po prostu drugi człowiek,potrafiący słuchać i współodczuwać.Na tym polu Lukasz,to Ty wybierasz,to czy pójdziesz,co wyniesiesz,jak i to,że gdy nie będziesz zadowolony,zrezygnujesz(i to mówię ja,naczelny niedowiarek i zaprzepaścca losu swego).Na pewno wsparcie Ci się przyda,bo samotność,brak takiego odniesienia,straszne rzeczy tu potrafią zdziałać.Ale nie licz,że psychiatra zrobi wszystko za Ciebie,najwięcej musisz Ty,właśnie w codzienności zwykłej,dawać sobie szanse,nadzieje,być dla siebie dobrym.

[Lukier]

Użytkownik Zaklęta w marmur dnia 24 listopad 2011 - 22:42 napisał

Ja nie mam na tym polu doświadczeń no i nie znam Ciebie,ale wiem,że są ludzie(nawet na tym polu),którym takie rozmowy(z leczeniem czy bez)pomogły.Wiadomo,że nikt za Ciebie życia nie przeżyje ani aż tak w duszę nie wniknie,ale jeśli już byłeś to choć strach przed nieznanym jest Ci obcy.Wiecie,słyszałam fachowca,który stwierdził,że nie każdemu potrzebny psychiatra czy psycholog.Często wystarczy po prostu drugi człowiek,potrafiący słuchać i współodczuwać.Na tym polu Lukasz,to Ty wybierasz,to czy pójdziesz,co wyniesiesz,jak i to,że gdy nie będziesz zadowolony,zrezygnujesz(i to mówię ja,naczelny niedowiarek i zaprzepaścca losu swego).Na pewno wsparcie Ci się przyda,bo samotność,brak takiego odniesienia,straszne rzeczy tu potrafią zdziałać.Ale nie licz,że psychiatra zrobi wszystko za Ciebie,najwięcej musisz Ty,właśnie w codzienności zwykłej,dawać sobie szanse,nadzieje,być dla siebie dobrym.

No tak.Masz rację.Zgadzam się że do uzdrowienia nie potrzebujemy koniecznie osoby wykwalifikowanej.Doświadczyłem tego będąc w związku na odległość(!)Na chwilę w moim zyciu pojawiło się światło.Ale zgasło, niestety jak to w życiu bywa nic nie trwa wiecznie(chyba ze piekło)Zdecydowałem sie na forum, bo wiem że nie jestem sam z takimi problemami.Niektórzy wprawdzie je wyolbrzymiają, a niektórzy ukrywają z uśmiecham na twarzy.Czuje że moja pozycja w życiu jest zagrożona.Jak wy radzicie sobie z tym wszystkim?

[Zaklęta w marmur]

Masz jakieś dobre doświadczenia więc,a że nie przetrwało to to już inna rzecz.W kazdym razie wiesz,jak jest w życiu,nigdy nie ma cały czas źle.Nawet jeśli to źle trwa nieprzerwanie kilka lat to przychodzi w końcu coś dobrego.Wszystko jest poprzeplatane i uważam,że mimo bólu jakiego doświadczamy wewnątrz,warto ze zwykłej ciekawości poczekać na to,aż życie zmieni dla nas ofertę.Czy to będzie praca,miłość,udany zakup czy samodzielnie wykonane jakieś zadanie i radosć w związku z tym,to nigdy nie jest wiecznie źle.Ja sobie nie radzę,tylko gadaniem nadrabiam .Jestem tu już trochę a uzewnętrznić się jak dotąd nie potrafię,zresztą po co.Rozmawiając tu,staram się odłozyć swoje te tamte takie..wiesz.