[margo78]

witam wszystkich
chciałabym abyśmy podzielili się swoimi spostrzeżeniami, radami jak walczyć, by jakoś przeżyć kolejny dzień,
co robicie, by nie dać się depresji i czarnym myślom. co zrobić kiedy człek nie ma ochoty wstać, ubrać się, wyjść i pokazać ludziom, co robić kiedy totalnie nie ma siły na nic
macie na to jakieś sposoby?
np.: ja uważam, że pomaga wyjście z domu. obojętnie gdzie,na siłę, ale trzeba wyjść. nie ważne czy słońce, czy słota, upał czy też mróz
ciężko jest mi to zrobić czasami, ale nie raz udaje mi się, a jak już jestem na zewnątrz zawsze jakoś tak lepiej i wtedy bardzo żałuję, że nie zrobiłam tego wcześniej.
z resztą ciągle czegoś żałuję. ale do rzeczy. jak wyciągacie się z dołka?
jak codziennie rano walczyć ze sobą?

Użytkownik margo78 edytował ten post 30 wrzesień 2011 - 18:40

[Zeratul]

Bardzo ciekawe pytanie, często toczę walkę sam ze sobą o to, aby nie siedzieć samotnie w domu i tylko biadolić nad swoim losem, a zamiast tego zrobić coś pożytecznego. Mi pomagają... zdjęcia Wprawdzie jesteśmy na forum o depresji, ale jestem pewien, że co najmniej większość z nas posiada czy to na komputerze, czy w zwykłym albumie, jakieś zdjęcia z mile spędzonego dnia. Dnia, w którym mieliśmy siłę aby rano wstać, wyjść do ludzi i okazało się, że bardzo dobrze uczyniliśmy. Na mnie oglądanie takich zdjęć działa niezwykle motywująco - włączają mi się miłe wspomnienia, zaczynam nabierać nieco wiary w siebie, zyskuję siłę do tego, aby starać się powtórzyć tamte dobre czasy
Polecam wszystkim powrót do starych wspomnień. Ale nie w stylu "ah kurczę, szkoda, że już tak nie jest" tylko "chciałbym dążyć do tego, aby znów poczuć się tak, jak wtedy".

Użytkownik Zeratul edytował ten post 30 wrzesień 2011 - 21:16

[margo78]

tak zdjęcia faktycznie mogą pomóc, tylko żeby nie patrzeć z żalem na nie.
bo ja się łapię na tym, że wspominam i smucę się, że kiedyś to byłam inna, fajniejsza,ładniejsza, bywałam tu i tam, a teraz marnuję życie.

[stokrotnisien]

Użytkownik margo78 dnia 01 październik 2011 - 21:17 napisał

tak zdjęcia faktycznie mogą pomóc, tylko żeby nie patrzeć z żalem na nie.
bo ja się łapię na tym, że wspominam i smucę się, że kiedyś to byłam inna, fajniejsza,ładniejsza, bywałam tu i tam, a teraz marnuję życie.

Mam dokładnie takie samo odczucie.
Bardzo ciężko, właściwie nie wiem czy się da z żalem nie patrzeć...
Kim byłam, a kim jestem teraz...

[Madzieńka69]

Margo78 wiesz co mi pomaga? Gotowanie...kocham gotować może dlatego jestem grubsza po prostu ale lubię gotować i piec ciasta od niedawna udzielam się w wolontariacie...mam swojego podopiecznego i widzimy się raz w tyg.Świetna sprawa powiem Ci poza tym jak nie mam siły wstać rano z ciepłej kołderki,myć się i wszystko inne,bo nie chce mi się i nie widzę w tym sensu po prostu..to i tak wstaje,bo mój pies Reksio chce na dwór..pęcherz po nocy ciśnie:)..później robię sobie kawusie (zmiksowane jeżyny lub inne owoce i cafe late,taka kawa jest dla mnie idealna w gorsze dni tak sobie siądę,włączę wiadomości i jakoś dalej coś robię...a czasami po prostu w tą kawą idę dalej do łóżka i sobie śpię albo muzyki słucham szperam w necie...pomaga mi też kąpiel z solami...i staram się nastawiać tak bym czerpała z tego przyjemność..a jak mi się nie chce wyjść z domu to specjalnie się z kimś umawiam i na siłę w sumie idę,a później się rozgadam i jest fajnie
Dzisiaj to czuje się źle..i chociaż była piękna pogoda,bo ponad 20 stopni to cały dzień przespałam..i jestem strasznie rozbita i boli mnie głowa...
Postaram się iść normalnie spać o możliwej porze...często na siłę zasypiam wmawiając sobie,że jutro będę się czuła lepiej,a gdy rano wstaje to czasami nawet się czuje w miarę dobrze

[margo78]

wiecie co.zwierzak to chyba w ogóle jest dobra motywacja. psiaczka np. trzeba wyprowadzić, nakarmić, pobawić się z nim i on nas nie skrzywdzi, będzie się cieszył ze wszystkiego
co do gotowania, ja też lubię gotować, ale nie cierpię sprzątać potem garów
zauważyłam też że jak mam chandrę to gorzej na mnie działa bałagan, dlatego nie można do niego dopuszczać, działa bardzo dobijająco
ja od paru dni postanowiłam, że nie będę rozmyślała nad sobą i moim życiem, próbuję sobie wmówić że czas pokaże co będzie, zobaczymy jak długo tak pociągnę..
nic konstruktywnego nie robię, szukanie pracy zawodowej to głównie przeglądanie ogłoszeń w necie i na stronach bip, pracę mgr piszę bardzo wolniutko, bo zanim cokolwiek znajdę to mija pół dnia, wczoraj napisałam pół strony, a żeby mieć jeszcze mniej czasu na rozmyślania, zapisałam się na studia podyplomowe.
nie chcę myśleć o przeszłości i o przyszłości, postawiłam na teraz, czasem ciągnie mnie w koszmarne zakamarki mojego umysłu, ale staram się od tego uciekać
pewno tak będzie póki nie spotkam ludzi, którzy odnoszą sukcesy, mają pracę, rodzinę, są piękni i mądrzy, pełni życia, to mnie przeraża najbardziej, że spotkam takich ludzi na uczelni i znowu będę czuła się źle, bo będzie mi wstyd że nie mam pracy, sukcesów, będę się czuła gorsza, czemu ja tak boję się ludzi? myślę że to najbardziej przez to jestem bezrobotna, nie mam pracy, ale boję się jednocześnie co będzie jak ją znajdę. jak sobie poradzę, czy odnajdę się w środowisku. ale jestem głupia, nie umiem tego w sobie zwalczyć
minusem jest też, że nie potrafię nie jeść, a waga sama nie spadnie,a przecież ludzi z nadwagą źle się postrzega, każdy myśli, że to obżartuchy i lenie

[Rooko]

Witaj Margo 78.
Gdy za dlugo nie wychodze z lożka pomaga mi moja roczna sunia labladorka tak dlugo mi sie psoci az wstane moja najslodsza dogoterapeutka na swiecie....
Wlasnie czasami tylko dzieki niej wiem jak wyglada swiat na zewnatrz

[akra]

Zapewne- zwierzątko pomaga bardzo. Ja marzę o psie; ale muszę najpierw uporać się z chaosem i totalnym bałaganem w mieszkaniu. Nie wiem, od czego zacząć

[ShyEmo]

Zakładam słuchawki na uszy, puszczam muzykę.
Czasem pisze wiersz. Czasem coś narysuje, ale i tak wszystko wyrzucam.
Czasem pije w samotności. Czasem z kimś.
Staram się nie umrzeć po prostu.