[Bloody]

Stęskniłam się za swoimi halucynacjami omamami. A pamiętam jak ciężko mi było z tym żyć. A teraz? Pół roku bez objawów- okres remisji? i serce z tęsknoty pęka. Nie ma to jak czuć zgnilizne całymi dniami, słyszeć głosy, które mówią o mnie. I te podejrzenie, że wszyscy spiskują. Ach jak me serce tęskni. Choć przez jeden dzień doświadczyć tego co było kiedyś. I znów ubolewać nad sobą. Życie zdrowego jest takie spokojne..

Czemu tęsknie? Czemu ja do cholery tęsknie za tym co mnie kiedyś niszczyło.
Są tu jacyś schizofrenicy?

[anche]

nie jestem schizofreniczką, ale wiem co tzn tęsknić za chorym stanem umysłu. tęsknić za odczuwaniem wszystkiego 200% za bardzo, pozwalać sobie na leżenie w łóżku i wegetację, poddawać się stanom psychotycznym i robić masę głupich rzeczy które w tamtej chwili mają całkowity sens. ciągle się coś dzieje, ciągle jest powód do życia lub umierania. autodestrukcja uzależnia. dużo daje, ale dużo też zabiera. trzeba znaleźć jakąś pasję w życiu, w życiu zdrowego człowieka, coś co daje fajne emocje bez konieczności zabijania siebie po kawałku. nie mam innego pomysłu na to co z tym zrobić.

[Bloody]

Pół roku bez schiza dwa miesiące bez depresji i człowiek z tej nudy wariuje. Żadnych większych emocji, nawet nerwy są opanowane. Nawet udało mi się rzucić palenie. Posrane życie zdrowego. A pamiętam gdy grozili mi psychiatrykiem. A moja mama dalej nic nie wie..

[Robot]

To jest przerażające z tego względu, że słyszałem, że sam tak mogę myśleć podświadomie i dlatego nie mogę się wyrwać z choroby. Ciekawe, bo oddałbym wszystko, żeby pozbyć się tych stanów.

[flower]

hej.. ja tez czesto tesknie za niektorymi stanami depresyjnymi, nie wiem moze dlatego ze mam do nich w pewnym sensie sentyment... czasem lubie swoje smutki...a czasem ich nienawidze...I woogle czesto mam wrazenie ze to wszystko jest przeze mnie bo tego chce i pozwalam sie temu rozwijac....
to jest takie dziwne i zagmatwane, dlaczego tak sie dzieje?

Użytkownik flower edytował ten post 16 luty 2011 - 15:31

[anche]

swego czasu sama miała z tym problem więc spytam was- nie mieliście przez pewien czas tak, że choroba psychiczna czy zaburzenie czy cokolwiek tam stało się celem waszego życia? albo może bardziej sensem życia? powrót do normalności i dążenie do niej zajmowało całe dnie, kroczki w kierunku stabilizacji były małymi sukcesami, a potem normalność przyszła i nagle 'okurwa co za nudy i bez cel'?
ciekawi mnie to zagadnienie, bo (nie chcę nikogo tu urazić i mówię tylko o jakiejś grupce osób ) uważam, że teoria odnośnie tego, że część osób po prostu nie chce się wyleczyć jest w znacznym stopniu bardzo słuszna. dochodzi do tego jakieś poczucie wyjątkowości spowodowane silniejszym odczuwaniem świata czy też innym odbieraniem go i..wcale nie musi być tak, że chcemy wyjść z tego niby gówna, bo identyfikujemy się zbyt głęboko z tym naszym problemem, że tak powiem.

[rav]

Jest takie przysłowie żeby uważać czego się życzy, bo można to po prostu dostać. Tego się będe trzymał.

[Bloody]

anche a na co Ty chorujesz/chorowałaś?

Dokładnie, osoba chora inaczej odbiera świat niż normalni ludzie. Ja bym chciała na nowo przeżywać te chwile, te dna, te cierpienia ino nie chce, żeby to trwało latami, odpoczynek tez by się przydał.
Można sobie wmówić chorobę?

[anche]

mam zdiagnozowane bpd, w tym za mną dwa lata depresji (jakoś tak chyba, ciężko właściwie powiedzieć kiedy się zaczęło)
na pewno można, a już jak się chce to tym bardziej. tylko, że jakikolwiek stan to nie jest- wmówiony czy nie, wymaga zajęcia się nim. nawet jesli ktoś probuje sobie wmówić jakąś chorobę to bez przyczyny tego nie robi.

[Bloody]

A ja już drugi dzień z kolei odczuwam stany depresyjne. Chyba się zaczyna.. właśnie na ten okres był planowany powrót schizofreni. Znów doświadcze halucynacji, mam nadzieję. Nie wiem czemu. Nie wiem co się ze mną dzieje.

anche, akceptujesz swoje choróbsko?

[anche]

ogólnie tak tylko kurewsko utrudnia zycie. kiedyś sprawiało, że jest ciekawsze, a teraz psuje każdy element czegokolwiek co próbuję stworzyć. tracę wszystko po kolei, nie jestem w stanie panowac nad takimi codziennymi składowymi swojego życia. jak nie ma obowiązków i można się napawać swoim zrytym mózgiem to może i fajnie, ale jak chcesz cokolwiek osiągnąć, związać się z otaczającymi Cię ludźmi, podjąć rozsądną decyzję czy zrobić cokolwiek ważnego dla Ciebie nagle okazuje się, że robisz wszystko totalnie bez sensu albo nie chcesz nic robić albo masz jakąś dziwną fazę która zmusza Cię do robienia czegoś niezgodnego z tym co myślisz naprawdę.

[Bloody]

anche, codziennie masz objawy? Czy masz to fazami.

[anche]

zależy co, ataki lękowo-histeryczne średnio dwa w tygodniu, ataki paranoiczne ok. jeden na 1,5-2tyg, stany czegoś na kształt manii ok. jeden na 3-4 tygodnie. ogólna pustka, wieczne nierozumienie i problemy ze zdefiniowaniem czegokolwiek, zmienność zasad moralnych, niektórych przekonań i przekształcanie własnej osobowości, nieprzewidywalność, impulsywność, huśtawki nastrojów, problemy z jedzeniem-właściwie codziennie.

[Bloody]

No i powiedz mi anche jak Ty sobie radzisz?

[anche]

to moje życie, tu nie ma co zastanawiać się czy sobie radzić tak czy inaczej. dostosowujesz się z czasem do warunków jakie sobie dajesz i już.
chcesz sobie radzić to dajesz z siebie wszystko każdego dnia, jeśli wolisz leżeć w łóżku i mówić jak ci jest źle i jakim jesteś dnem przykładowo no to już decyzja indywidualna. uważam, że niezależnie od tego jak koszmarnie wygląda nasze życie to sami możemy dużo na nie wpływać.

[titanic]

Użytkownik anche dnia 16 luty 2011 - 22:03 napisał

zależy co, ataki lękowo-histeryczne średnio dwa w tygodniu, ataki paranoiczne ok. jeden na 1,5-2tyg, stany czegoś na kształt manii ok. jeden na 3-4 tygodnie. ogólna pustka, wieczne nierozumienie i problemy ze zdefiniowaniem czegokolwiek, zmienność zasad moralnych, niektórych przekonań i przekształcanie własnej osobowości, nieprzewidywalność, impulsywność, huśtawki nastrojów, problemy z jedzeniem-właściwie codziennie.

oprócz problemów z jedzeniem to brzmi jak moje CV.

[matrix]

ja sie tam dalej bede trzymać ,ze mam kiepski charakter ..i jestem niewychowana ...