Pomoc
Witam. Na imię mam Karolina, mam skończone 25 lat. Pracuje z jednej z międzynarodowych sieci sklepów. Ogólnie na depresję leczę się rok i dwa miesiące. Jednak jak dobrze mi się zdaje, depresje lub jej objawy występowały już u mnie wcześniej. Jednak w sierpniu zeszłego roku - nastąpił kryzys. Tata był w pracy, siosta mieszka na swoim, a moja mama w szpitalu. To było po godzinie 20.00. "Nachodziły" mnie takie czarne myśli, w środku czułam wielką pustkę, w głowie pojawiały się same zdania, że jestem najgorsza na świecie, a w sercu jakaś taka "czarna dziura", która mnie wciągała w jakiś tunel. A przede wszystkim zabrakło mi sił na walczenie z tym. Ni stąd ni zowąd zaczęłam nie płakać, tylko ryczeć. I pojawiła się u mnie pokusa - samobójstwa. Wtedy to czułam jakby to była jedyna droga ucieczki. Zadzwoniłam do taty prosząc o pomoc - zostałam wyzwana. Zadzwoniłam do siostry - kazała wziąść mi się w garść. Więc zostałam sama. Nie chciałam jakoś stresować mamy, jednak zadzwoniłam do niej. Porozmawiała ze mną, uspokoiłam się. Potem mama zadzwoniła do siostry, żeby przyjechała do mnie i mnie pilnowała, bo się o mnie boi. Jednak siostra w odpowiedzi do mnie zadzwoniła i opiperzyła, dlaczego zadzwoniłam do mamy i ją martwię, i że nie przyjedzie. Kilka dni później gdy pojechaliśmy do mamy - mama sama przyznała, że to może być depresja. W wrześniu poszłam do psychiatry. Gdy wyrzuciłam to wszystko co w sobie trzymałam ulżyło mi. Zaczęłam stosować tabletki. Przez pażdziernik i połowę listopada codziennie dopisywał mi humor, świat wyglądał mi się piękny, potrafiłam dostrzec wszelkie kolory tegoż świata. Lekarkę to jakby zaniepokoiło, że raczej nie powinno tak być, dopisała mi kolejne leki, na wyciszenie mnie. Od tamtej pory mam zmienne okresy - raz menancholie, raz w miarę dobry humor. Teraz 2 tygodnie temu gdy wróciłam z pracy - miałam podobny "atak". Nagle pojawiły się najgorsze myśli, czarna otchłań która wciągała mnie z większą siłą, głosy które mi "wmawiały", że jestem najgorsza.... Z początku starałam się walczyć z moim wewnętrznym "ja", ale czułam, że tak walka jestz góry skazana na niepowodzenie. Przekonuwanie samą siebie, że "głos" kłamie skutkowało, ale to trwało bardzo krotką chwilę niemalże sekudnę. A "czarna dziura" dokonywała kontataków coraz silniejszych. W domu była mama i to wszystko widziała, ale najgorsze to w tym, że zaczęłam wspominać o samobójstwie. Była przerażona. Przez dwa dni walczyłam z słabszymi atakami. Jednak w poniedziałek poddałam się i zadzwoniłam do lekarki z informacją, że nie radzę sobie. Wypisała mi zwolnienie lekarskie. Ale gdy się skończy pewnie będą problemy w pracy.
Trochę to dziwne, ale jednak sądzę, że jak dla mnie i teraz to pierwszy milowy krok w tym nawrocie depresji. Całe cztery dni siedziałam zamknięta w 4 ścianach wyglądając tylko przez okno. Oczywiście to jakby było ma moje własne życzenie. Ale po prostu bałam się wyjść, siedząc nawet w domu czułam się zastraszona. 
Ale dziś postanowiłam wyjść zaczerpnąć świeżego powietrza. Oczywiście "większość" mojego rozumu przekonywała mnie bym została w domu, położyła się na tapczanie i przeleżała cały dzień z laptopem na kolanach. A szczerze mówiąc laptop to obecnie mój jedyny i najwierniejszy przyjaciel. 
Tak nie mam nikogo. No nie wykluczając mamę. No ale wracając do mojego mini spacerku. Myśli w głowie mówiły mi - zostań w domu, ale jednak gdzieś znalazłam w sobie siły, żeby wyjść na dwór. No i co wyszłam. A tutaj nagle znalazłam się wśród ludzi i pojawiło się uczucie zastraszenia i jakaś obsesja, że każdy się na mnie patrzy. Czułam się jakoś wyjątkowo głupio i to strasznie głupio. Czemu nie wiem??? 
