Pomoc
Witam...
od paru miesięcy spotykam się z facetem który ma depresję... już od dawna. Leczył się już i w szpitalu i później farmakologicznie. Wiele przeszedł, rozpad związku, próba samobójcza i wiele wiele innych spraw. Ostatnio nawrót choroby nastąpił chyba ze zdwojoną siłą...
Staram się jak mogę, robię wszystko aby wiedział że jestem, że zawsze może na mnie liczyć. Czasami jednak nie wytrzymuje... nie okazuje mu tego bo nie chcę aby widział moje łzy. Ma straszne wahania nastroju...od euforii... po totalnego doła. Niejednokrotnie mówi mi takie rzeczy na które naprawdę nie zasługuję. Staram się wtedy przełknąć ślinę i nie powiedzieć czegoś co czasami bym powiedziała człowiekowi który byłby zdrowy. Jest mi bardzo ciężko bo jego słowa bardzo bolą i sprawiają że płaczę w samotności. Ale staram się... z całego serca bo go kocham. Ja też jestem w ciężkiej sytuacji...rozwodzę się i też mam swoje problemy. Ale mimo tego staram się być dla niego w każdej chwili oparciem. Staram się usmiechac chociaż niejednokrotnie chcę mi się płakać z powodu mojej bezsilności.
Nie wiem już sama jak sobie z tym radzić...
Jak mu pomóc...?
Mężczyzna którego kocham ma depresję...
Oceń temat:
#1
- Nowy uczestnik
-
- Grupa: Użytkownik
- Postów 16
- Rejestracja: 28-październik 10
Napisano 28 październik 2010 - 20:13
Nigdy nie jest za późno, aby zacząć wszystko od początku
#2
- Zadomowiony
-
- Grupa: Użytkownik
- Postów 2827
- Rejestracja: 20-czerwiec 10
- Płeć:Mężczyzna
Napisano 28 październik 2010 - 20:50
Cześć Sleeping. Nie masz lekko- rozwód i teraz ten facet z depresją... Napisałaś, że leczył się- czy nadal się leczy? To ważne. Dobrze, że zdajesz sobie sprawę, że to choroba przez niego czasem gada i nie bierzesz wszystkiego do siebie. Nie wiem czy to dobrze gdy go "ochraniasz" nie mówiąc prawdy, a sama płaczesz, raczej nie.
Byłem w podobnej sytuacji- moja była żona nie miała tyle cierpliwości i odwagi niestety.
Trzymaj się, dużo siły Ci życzę i pozdrawiam.
Byłem w podobnej sytuacji- moja była żona nie miała tyle cierpliwości i odwagi niestety.
Trzymaj się, dużo siły Ci życzę i pozdrawiam.
...kiedy tonę nie wybrzydzam...
Gdy przytrafi Ci się miłość , to miej świadomość, że może to być jedno z najlepszych, a zarazem najgorszych, życiowych doświadczeń.
Gdy przytrafi Ci się miłość , to miej świadomość, że może to być jedno z najlepszych, a zarazem najgorszych, życiowych doświadczeń.
#3
- z dźwigu skoczył nie podskoczył :-) skoczył z dachu i do piachu
-
- Grupa: Oczekujący
- Postów 17189
- Rejestracja: 19-wrzesień 09
- Płeć:Mężczyzna
Napisano 28 październik 2010 - 20:54
Bycie, sluchanie, wspieranie - to jedna rzecz i o tym pewnie wiele osob Ci tutaj napisze, dzielac sie wieloma cennymi radami. Ja sobie natomiast pomyslalem o tym, ze powinnas zadbac o siebie, bo to jest bardzo wazna czesc, ktorej nie mozna zaniedbywac w zwiazkach z osoba chora. Jesli nie zadbasz o to, to mozesz w koncu tego nie udzwignac, wiec postaraj sie o to, by miec z kim rozmawiac o tym jak sie czujesz z tym wszystkim i w ogole z tym co dzieje sie w Twoim zyciu, by miec swoja wlasna przestrzen, by dbac o wlasne cele itd - nie mozesz chorowac razem z nim, wystarczy to, ze on jest chory, a dodatkowo zadbaj moze o taki czasu w ktorym bedziesz mogla sie w ciagu dnia przez chwile wyciszyc, zrelaksowac sie itd.
najbardziej chciałbym być po prostu zwykłym pudełkiem po butach
mamy tylko jedno ciało, które wymaga od nas, abyśmy go nie oszukiwali alice miller
...........................................................................................................
Baza adresów Ośrodków Interwencji Kryzysowej
mamy tylko jedno ciało, które wymaga od nas, abyśmy go nie oszukiwali alice miller
...........................................................................................................
Baza adresów Ośrodków Interwencji Kryzysowej
#4
- Nowy uczestnik
-
- Grupa: Użytkownik
- Postów 16
- Rejestracja: 28-październik 10
Napisano 28 październik 2010 - 21:27
Użytkownik titanic dnia 28 październik 2010 - 20:50 napisał
Cześć Sleeping. Nie masz lekko- rozwód i teraz ten facet z depresją... Napisałaś, że leczył się- czy nadal się leczy? To ważne. Dobrze, że zdajesz sobie sprawę, że to choroba przez niego czasem gada i nie bierzesz wszystkiego do siebie. Nie wiem czy to dobrze gdy go "ochraniasz" nie mówiąc prawdy, a sama płaczesz, raczej nie.
Byłem w podobnej sytuacji- moja była żona nie miała tyle cierpliwości i odwagi niestety.
Trzymaj się, dużo siły Ci życzę i pozdrawiam.
Byłem w podobnej sytuacji- moja była żona nie miała tyle cierpliwości i odwagi niestety.
Trzymaj się, dużo siły Ci życzę i pozdrawiam.
Ja go naprawdę kocham i wile jestem w stanie poświęcić. Leczy się teraz... w końcu dał się namówić... bo już dawno chciałam aby poszedł po raz kolejny do psychiatry. I w końcu sam stwierdził że to jest mu potrzebne.
Wiesz... ja sama tez nie wiem czy to dobrze... ale boję się że gdy mu pwoeim że tak naprawdę nie zachowuje się fair w stosunku do mnie tym bardziej go "przybiję"
Dziękuje... ja jestem zdeterminowana... i wiem że warto...
Boję się tylko tego, że w końcu nie wystarczy mi sił. Wiele przeszłam i wiele przechodzę... ale chcę być dla Niego
Użytkownik tadam dnia 28 październik 2010 - 20:54 napisał
Bycie, sluchanie, wspieranie - to jedna rzecz i o tym pewnie wiele osob Ci tutaj napisze, dzielac sie wieloma cennymi radami. Ja sobie natomiast pomyslalem o tym, ze powinnas zadbac o siebie, bo to jest bardzo wazna czesc, ktorej nie mozna zaniedbywac w zwiazkach z osoba chora. Jesli nie zadbasz o to, to mozesz w koncu tego nie udzwignac, wiec postaraj sie o to, by miec z kim rozmawiac o tym jak sie czujesz z tym wszystkim i w ogole z tym co dzieje sie w Twoim zyciu, by miec swoja wlasna przestrzen, by dbac o wlasne cele itd - nie mozesz chorowac razem z nim, wystarczy to, ze on jest chory, a dodatkowo zadbaj moze o taki czasu w ktorym bedziesz mogla sie w ciagu dnia przez chwile wyciszyc, zrelaksowac sie itd.
Staram się. Staram się z calych sil.
Jednak jestem osobą której ciężko mowic o tym co czuje, co przeżywa. Zawsze starałam się nie obciążać tym moich bliskich. Ale tak naprawdę masz 100-procentową rację. Powinnam. Ale teraz zyje tym co się z nim dzieje, jezdze pol miasta w poszukiwaniu go... bo stwierdzil ze zostawia wszystko... i nie potrafie inaczej
Nigdy nie jest za późno, aby zacząć wszystko od początku
#5
- z dźwigu skoczył nie podskoczył :-) skoczył z dachu i do piachu
-
- Grupa: Oczekujący
- Postów 17189
- Rejestracja: 19-wrzesień 09
- Płeć:Mężczyzna
Napisano 28 październik 2010 - 21:42
To zal sie tutaj, odwiedz jakiegos terapeute zeby z nim pogadac o tym jak sie czujesz w tej calej sytuacji, zrob sobie choc pol godziny dziennie taki czas, zeby odciac sie od wszystkiego, posluchac muzyki, pomedytowac, zrelaksowac sie, wskoczyc do wanny z duza iloscia piany i olejkami o wlasciwosciach mocno relaksujacych, poczytac cos, a od czasu do czasu moze skocz sobie na masaż. To wazne, bo inaczej istnieje ryzyko, ze tego nie udzwigniesz. Dodatkowo moze pisz o swojej zlosci, ktora gdzies sie w tej calej sytuacji czai. Trzymam za Was kciuki. <trzyma kciuki>
najbardziej chciałbym być po prostu zwykłym pudełkiem po butach
mamy tylko jedno ciało, które wymaga od nas, abyśmy go nie oszukiwali alice miller
...........................................................................................................
Baza adresów Ośrodków Interwencji Kryzysowej
mamy tylko jedno ciało, które wymaga od nas, abyśmy go nie oszukiwali alice miller
...........................................................................................................
Baza adresów Ośrodków Interwencji Kryzysowej
#6
- Zadomowiony
-
- Grupa: Użytkownik
- Postów 2311
- Rejestracja: 27-październik 10
- Płeć:Nie ustawione
Napisano 29 październik 2010 - 00:29
Dobrze byłoby, gdybyś skorzystała z pomocy psychologa, terapeuty. Kogoś kto pomógłby Ci pomóc jemu, jednocześnie nie robiąc krzywdy sobie.
Moje problemy zaczęły się właśnie od tego, że zakochałam się w facecie z problemami. Nie skonczyło się to dla mnie najlepiej:
1. Ponieważ cały czas koncentrowałam się na jego problemach i wszystko w moim życiu kręciło się dookola niego i jego nastrojów (a trwało to ładnych parę latek), gdy odszedł, cały mój świat się rozpadł. Po prostu nie widzialam dla siebie żadnej drogi.
2. To właśnie ta nadmierna koncentracja była jednym z powodów dla których odszedł - na dowidzenia powiedział, że przy mnie czuł się zawsze jak bezradne stworzonko. Nie było to sprawiedliwe, gdyż opiekę poniekąd wymuszał na mnie łzami, często też groził, że się zabije, jeśli go zostawię.
3. Ponieważ często musiałam tłumić swoje uczucia, zdarzało mi się odgrywać za to na nim przy innych okazjach. To oczywiście nie przyczyniło się do przedłużenia tego związku.
Najzabawniejsze w tym wszystkim jest to, że chyba faktycznie mu pomogłam. Dzięki temu, że z nim byłam, a jeszcze bardziej dzięki temu, że zdobył się na to, żeby ze mną zerwać, stanowczo wzrosło jego ego. Tylko, że mnie to nijak nie pociesza, żeby nie wyrazić się ostrzej.
Co gorsza, mam pewne podejrzenia, że on może uważać, że przyczyną wszystkich jego problemów byłam właśnie ja i toksyczny związek w którym tkwił, ale z którego na szczęście się wyzwolił.
Naprawdę cieżko jest się niekiedy rozeznać, kiedy udzielasz komuś potrzebnego wsparcia, a kiedy tylko dajesz się wkręcić w czyjąś chorą grę. Dlatego warto mieć wsparcie profesjnalisty.
Moje problemy zaczęły się właśnie od tego, że zakochałam się w facecie z problemami. Nie skonczyło się to dla mnie najlepiej:
1. Ponieważ cały czas koncentrowałam się na jego problemach i wszystko w moim życiu kręciło się dookola niego i jego nastrojów (a trwało to ładnych parę latek), gdy odszedł, cały mój świat się rozpadł. Po prostu nie widzialam dla siebie żadnej drogi.
2. To właśnie ta nadmierna koncentracja była jednym z powodów dla których odszedł - na dowidzenia powiedział, że przy mnie czuł się zawsze jak bezradne stworzonko. Nie było to sprawiedliwe, gdyż opiekę poniekąd wymuszał na mnie łzami, często też groził, że się zabije, jeśli go zostawię.
3. Ponieważ często musiałam tłumić swoje uczucia, zdarzało mi się odgrywać za to na nim przy innych okazjach. To oczywiście nie przyczyniło się do przedłużenia tego związku.
Najzabawniejsze w tym wszystkim jest to, że chyba faktycznie mu pomogłam. Dzięki temu, że z nim byłam, a jeszcze bardziej dzięki temu, że zdobył się na to, żeby ze mną zerwać, stanowczo wzrosło jego ego. Tylko, że mnie to nijak nie pociesza, żeby nie wyrazić się ostrzej.
Co gorsza, mam pewne podejrzenia, że on może uważać, że przyczyną wszystkich jego problemów byłam właśnie ja i toksyczny związek w którym tkwił, ale z którego na szczęście się wyzwolił.
Naprawdę cieżko jest się niekiedy rozeznać, kiedy udzielasz komuś potrzebnego wsparcia, a kiedy tylko dajesz się wkręcić w czyjąś chorą grę. Dlatego warto mieć wsparcie profesjnalisty.
A to było tak: bociana kopnął szpak. A potem była zmiana i szpak kopnął bociana.
#7 Gość_postscriptum_*
Napisano 29 październik 2010 - 07:17
Witaj Sleeping, Hildo, to także do Ciebie.
są tutaj takie dwa wątki - "Miłość a depresja" i "Mój chłopak ma depresję". Ja od nich zacząłem swoją obecność na tym forum. To było krótko po rozstaniu z moim chłopakiem. Czytałem wierząc, że się uda, że można, że kazdy człowiek i kazdy zwiazek jest inny. To trudne po rozstaniu wierzyć w kogoś i w swoje uczucia. Jednak próbowałem. Najpierw jak zbity pies napraszałem się, żeby rozmawiać i przekonywać. Później chęć kontaktu przyszła i z jego strony. To wtedy coś się udało. Znaleznienie nowego lekarza. Powrót do farmakoterapii. Cos niewyobrażalnego - przekonanie go do podjęcia psychoterapii. Jednak uczucie to nie choroba. Nie da się go leczyć ani diagnozować, a tym bardziej uzdrawiać. W okresie 4 miesiecy od rozstania całkowicie przestawiłem się na jedną myśl: być dla niego. Co z tego, że coraz mocniej odzywały się u mnie dolegliwości, z których nie zdawałem sobie sprawy, pisze o tym w swoim pokoiku tutaj.
Nie zdawałem sobie też sprawy z tego, że u niego depresja to tylko objaw, a przyczyną jest zaburzenie osobowości. To ono gdy przyszła u niego poprawa w depresji zaczęło mnie niszczyć. Wpadłem w coś co ja sam teraz nazywam emocjonalny mobbing. Nieświadomą z jego strony, lecz ze strony jego zaburzenia świadomą próbę, testowanie mojej wytrzymałości,ile moge wytrzymać. Wyglądało to tak: chcę czuć, że jesteś dla mnie, że dajesz mi wszystko, lecz ja dam ci tylko tyle ile chce, żeby zatrzymac cię przy sobie. Pozwolę ci abyś patrzył na to, że gdy czuję się lepiej to zaczynam szukać sobie kogoś nowego. Pozwolę na to, żebys widział, jak zaczynam interesować się twoim przyjacielem, na to, żebyś zastał nas razem w łózku. Będe cie szantażował swoim zainteresowaniem, wiem, ze czekasz na telefon ode mnie, dlatego będe dzwonił codziennie, kilka razy dziennie. Wiem, ze chcesz ze mną kontaktu, dlatego będe ci go dozował...Odbiło sie to na moim zdrowiu, to narastało coraz bardziej aż stało się nie do zniesienia. Podjałem decyzję, nie pozwalam sobie na kontakt z nim, nie mogę go chcieć. Kocham go, ale kocham też siebie. Miłośc to najlepsze lekarstwo na miłość. Ja czekam na nią, żeby zaleczyc swoją. Nie wiem czyja miłość to będzie. Kogoś innego - może. Może to on znajdzie w sobie miłość do mnie....Surowicę w końcu robi się z jadu.
Usłyszałem coś pięknego od niego. Że dzięki mojej pomocy może dopiero zacząć walkę o swoje życie. Pamiętam o tym. O tym, że pomoc musi być bezinteresowna. Bez elementów współuzależnienia. Pamiętam jednak i coś innego co mi powiedział, że czasem muszę go bronić przede mną...Posłuchajcie rady Tadama, zadbajcie o siebie, o swój komfort, o swoje myśli, odpoczynek od tej jednej, drążącej umysł. Kochajcie siebie. Mi w troche mniej łagodny sposób niz wam Tadam podpowiedział lekturę książki Toksyczne związki Pii(jak odmienić imię Pia?) Mellody. Jest o współuzależnieniu. Przeczytałem, nie tylko tą. Nie mogę nie kochać siebie a miłość do siebie realizować w miłości do kogoś, nie otrzymując tego samego. To co otrzymywałem - nie wiem, czy kiedykolwiek będe w stanie zrozumieć, co to było.
są tutaj takie dwa wątki - "Miłość a depresja" i "Mój chłopak ma depresję". Ja od nich zacząłem swoją obecność na tym forum. To było krótko po rozstaniu z moim chłopakiem. Czytałem wierząc, że się uda, że można, że kazdy człowiek i kazdy zwiazek jest inny. To trudne po rozstaniu wierzyć w kogoś i w swoje uczucia. Jednak próbowałem. Najpierw jak zbity pies napraszałem się, żeby rozmawiać i przekonywać. Później chęć kontaktu przyszła i z jego strony. To wtedy coś się udało. Znaleznienie nowego lekarza. Powrót do farmakoterapii. Cos niewyobrażalnego - przekonanie go do podjęcia psychoterapii. Jednak uczucie to nie choroba. Nie da się go leczyć ani diagnozować, a tym bardziej uzdrawiać. W okresie 4 miesiecy od rozstania całkowicie przestawiłem się na jedną myśl: być dla niego. Co z tego, że coraz mocniej odzywały się u mnie dolegliwości, z których nie zdawałem sobie sprawy, pisze o tym w swoim pokoiku tutaj.
Nie zdawałem sobie też sprawy z tego, że u niego depresja to tylko objaw, a przyczyną jest zaburzenie osobowości. To ono gdy przyszła u niego poprawa w depresji zaczęło mnie niszczyć. Wpadłem w coś co ja sam teraz nazywam emocjonalny mobbing. Nieświadomą z jego strony, lecz ze strony jego zaburzenia świadomą próbę, testowanie mojej wytrzymałości,ile moge wytrzymać. Wyglądało to tak: chcę czuć, że jesteś dla mnie, że dajesz mi wszystko, lecz ja dam ci tylko tyle ile chce, żeby zatrzymac cię przy sobie. Pozwolę ci abyś patrzył na to, że gdy czuję się lepiej to zaczynam szukać sobie kogoś nowego. Pozwolę na to, żebys widział, jak zaczynam interesować się twoim przyjacielem, na to, żebyś zastał nas razem w łózku. Będe cie szantażował swoim zainteresowaniem, wiem, ze czekasz na telefon ode mnie, dlatego będe dzwonił codziennie, kilka razy dziennie. Wiem, ze chcesz ze mną kontaktu, dlatego będe ci go dozował...Odbiło sie to na moim zdrowiu, to narastało coraz bardziej aż stało się nie do zniesienia. Podjałem decyzję, nie pozwalam sobie na kontakt z nim, nie mogę go chcieć. Kocham go, ale kocham też siebie. Miłośc to najlepsze lekarstwo na miłość. Ja czekam na nią, żeby zaleczyc swoją. Nie wiem czyja miłość to będzie. Kogoś innego - może. Może to on znajdzie w sobie miłość do mnie....Surowicę w końcu robi się z jadu.
Usłyszałem coś pięknego od niego. Że dzięki mojej pomocy może dopiero zacząć walkę o swoje życie. Pamiętam o tym. O tym, że pomoc musi być bezinteresowna. Bez elementów współuzależnienia. Pamiętam jednak i coś innego co mi powiedział, że czasem muszę go bronić przede mną...Posłuchajcie rady Tadama, zadbajcie o siebie, o swój komfort, o swoje myśli, odpoczynek od tej jednej, drążącej umysł. Kochajcie siebie. Mi w troche mniej łagodny sposób niz wam Tadam podpowiedział lekturę książki Toksyczne związki Pii(jak odmienić imię Pia?) Mellody. Jest o współuzależnieniu. Przeczytałem, nie tylko tą. Nie mogę nie kochać siebie a miłość do siebie realizować w miłości do kogoś, nie otrzymując tego samego. To co otrzymywałem - nie wiem, czy kiedykolwiek będe w stanie zrozumieć, co to było.
Użytkownik Sleeping dnia 28 październik 2010 - 20:13 napisał
Witam...
od paru miesięcy spotykam się z facetem który ma depresję... już od dawna. Leczył się już i w szpitalu i później farmakologicznie. Wiele przeszedł, rozpad związku, próba samobójcza i wiele wiele innych spraw. Ostatnio nawrót choroby nastąpił chyba ze zdwojoną siłą...
Staram się jak mogę, robię wszystko aby wiedział że jestem, że zawsze może na mnie liczyć. Czasami jednak nie wytrzymuje... nie okazuje mu tego bo nie chcę aby widział moje łzy. Ma straszne wahania nastroju...od euforii... po totalnego doła. Niejednokrotnie mówi mi takie rzeczy na które naprawdę nie zasługuję. Staram się wtedy przełknąć ślinę i nie powiedzieć czegoś co czasami bym powiedziała człowiekowi który byłby zdrowy. Jest mi bardzo ciężko bo jego słowa bardzo bolą i sprawiają że płaczę w samotności. Ale staram się... z całego serca bo go kocham. Ja też jestem w ciężkiej sytuacji...rozwodzę się i też mam swoje problemy. Ale mimo tego staram się być dla niego w każdej chwili oparciem. Staram się usmiechac chociaż niejednokrotnie chcę mi się płakać z powodu mojej bezsilności.
Nie wiem już sama jak sobie z tym radzić...
od paru miesięcy spotykam się z facetem który ma depresję... już od dawna. Leczył się już i w szpitalu i później farmakologicznie. Wiele przeszedł, rozpad związku, próba samobójcza i wiele wiele innych spraw. Ostatnio nawrót choroby nastąpił chyba ze zdwojoną siłą...
Staram się jak mogę, robię wszystko aby wiedział że jestem, że zawsze może na mnie liczyć. Czasami jednak nie wytrzymuje... nie okazuje mu tego bo nie chcę aby widział moje łzy. Ma straszne wahania nastroju...od euforii... po totalnego doła. Niejednokrotnie mówi mi takie rzeczy na które naprawdę nie zasługuję. Staram się wtedy przełknąć ślinę i nie powiedzieć czegoś co czasami bym powiedziała człowiekowi który byłby zdrowy. Jest mi bardzo ciężko bo jego słowa bardzo bolą i sprawiają że płaczę w samotności. Ale staram się... z całego serca bo go kocham. Ja też jestem w ciężkiej sytuacji...rozwodzę się i też mam swoje problemy. Ale mimo tego staram się być dla niego w każdej chwili oparciem. Staram się usmiechac chociaż niejednokrotnie chcę mi się płakać z powodu mojej bezsilności.
Nie wiem już sama jak sobie z tym radzić...
Użytkownik postscriptum edytował ten post 29 październik 2010 - 07:19
#8
- Nowy uczestnik
-
- Grupa: Użytkownik
- Postów 16
- Rejestracja: 28-październik 10
Napisano 29 październik 2010 - 19:06
Dziękuję Wam za wszystkie porady...
dzisiaj nie jestem w stanie nic konstruktywnego napisać...
Dzisiaj dostałam od niego tak po dupie że nawet nie wiem co powiedzieć... usłyszałam tyle epitetów... które kiedyś słyszałam od swojego prawie eks męża... tyle strasznych i przykrych słów... na które na litość Boską nie zasłużyłam. Bo byłam zawsze... szukałam go po całym mieście, byłam kiedy pił i kiedy miał "jazdy" byłam kiedy wylądował w szpitalu codziennie z ciepłymi obiadkami, przytulałam gdy miał doła, tłukłam że będzie lepiej, prosiłam żeby w końcu zdał sobie sprawę że jest kimś. POPROSTU BYŁAM PRZY NIM ZAWSZE.
Rozdarło mi dzisiaj serce...
dzisiaj nie jestem w stanie nic konstruktywnego napisać...
Dzisiaj dostałam od niego tak po dupie że nawet nie wiem co powiedzieć... usłyszałam tyle epitetów... które kiedyś słyszałam od swojego prawie eks męża... tyle strasznych i przykrych słów... na które na litość Boską nie zasłużyłam. Bo byłam zawsze... szukałam go po całym mieście, byłam kiedy pił i kiedy miał "jazdy" byłam kiedy wylądował w szpitalu codziennie z ciepłymi obiadkami, przytulałam gdy miał doła, tłukłam że będzie lepiej, prosiłam żeby w końcu zdał sobie sprawę że jest kimś. POPROSTU BYŁAM PRZY NIM ZAWSZE.
Rozdarło mi dzisiaj serce...
Nigdy nie jest za późno, aby zacząć wszystko od początku
#9
- z dźwigu skoczył nie podskoczył :-) skoczył z dachu i do piachu
-
- Grupa: Oczekujący
- Postów 17189
- Rejestracja: 19-wrzesień 09
- Płeć:Mężczyzna
Napisano 29 październik 2010 - 19:52
Rozumie ze cierpisz, ale tez powinnas go zrozumiec ..... i zrozumiec swoj udzial w tym, ze uslyszalas od niego takie a nie inne slowa.
najbardziej chciałbym być po prostu zwykłym pudełkiem po butach
mamy tylko jedno ciało, które wymaga od nas, abyśmy go nie oszukiwali alice miller
...........................................................................................................
Baza adresów Ośrodków Interwencji Kryzysowej
mamy tylko jedno ciało, które wymaga od nas, abyśmy go nie oszukiwali alice miller
...........................................................................................................
Baza adresów Ośrodków Interwencji Kryzysowej
#10
- Nowy uczestnik
-
- Grupa: Użytkownik
- Postów 16
- Rejestracja: 28-październik 10
Napisano 29 październik 2010 - 19:54
Użytkownik tadam dnia 29 październik 2010 - 19:52 napisał
Rozumie ze cierpisz, ale tez powinnas go zrozumiec ..... i zrozumiec swoj udzial w tym, ze uslyszalas od niego takie a nie inne slowa.
staram sie...stram sie z całych sił... ale na to co usłyszałam... nie zasłużyłam.. w żadnej mierze. I to boli najbardziej
Nigdy nie jest za późno, aby zacząć wszystko od początku
#11
- z dźwigu skoczył nie podskoczył :-) skoczył z dachu i do piachu
-
- Grupa: Oczekujący
- Postów 17189
- Rejestracja: 19-wrzesień 09
- Płeć:Mężczyzna
Napisano 29 październik 2010 - 20:05
A dlaczego uwazasz ze nie zasluzylas?
najbardziej chciałbym być po prostu zwykłym pudełkiem po butach
mamy tylko jedno ciało, które wymaga od nas, abyśmy go nie oszukiwali alice miller
...........................................................................................................
Baza adresów Ośrodków Interwencji Kryzysowej
mamy tylko jedno ciało, które wymaga od nas, abyśmy go nie oszukiwali alice miller
...........................................................................................................
Baza adresów Ośrodków Interwencji Kryzysowej
#12
- Nowy uczestnik
-
- Grupa: Użytkownik
- Postów 16
- Rejestracja: 28-październik 10
Napisano 29 październik 2010 - 20:09
Użytkownik tadam dnia 29 październik 2010 - 20:05 napisał
A dlaczego uwazasz ze nie zasluzylas?
bo nie jestem nikim, szmatą, ku*** ani ci**
Nigdy nie jest za późno, aby zacząć wszystko od początku
#13
- z dźwigu skoczył nie podskoczył :-) skoczył z dachu i do piachu
-
- Grupa: Oczekujący
- Postów 17189
- Rejestracja: 19-wrzesień 09
- Płeć:Mężczyzna
Napisano 29 październik 2010 - 20:14
nie jestes
ale to sa tylko slowa a ja mowie o czyms innym - nie o slowach ale o tym ze on zachowal sie jak sie zachowal
ale to sa tylko slowa a ja mowie o czyms innym - nie o slowach ale o tym ze on zachowal sie jak sie zachowal
najbardziej chciałbym być po prostu zwykłym pudełkiem po butach
mamy tylko jedno ciało, które wymaga od nas, abyśmy go nie oszukiwali alice miller
...........................................................................................................
Baza adresów Ośrodków Interwencji Kryzysowej
mamy tylko jedno ciało, które wymaga od nas, abyśmy go nie oszukiwali alice miller
...........................................................................................................
Baza adresów Ośrodków Interwencji Kryzysowej
#14
- z dźwigu skoczył nie podskoczył :-) skoczył z dachu i do piachu
-
- Grupa: Oczekujący
- Postów 17189
- Rejestracja: 19-wrzesień 09
- Płeć:Mężczyzna
Napisano 29 październik 2010 - 20:19
w zlosci, w chorobie i zwlaszcza w chorobie - mozna powiedziec i zrobic cos czego sie pozniej zaluje .... a nawet z czego czasem czlowiek nie potrafi sie wycofac
najbardziej chciałbym być po prostu zwykłym pudełkiem po butach
mamy tylko jedno ciało, które wymaga od nas, abyśmy go nie oszukiwali alice miller
...........................................................................................................
Baza adresów Ośrodków Interwencji Kryzysowej
mamy tylko jedno ciało, które wymaga od nas, abyśmy go nie oszukiwali alice miller
...........................................................................................................
Baza adresów Ośrodków Interwencji Kryzysowej
#15
- Nowy uczestnik
-
- Grupa: Użytkownik
- Postów 16
- Rejestracja: 28-październik 10
Napisano 29 październik 2010 - 20:21
Użytkownik tadam dnia 29 październik 2010 - 20:14 napisał
nie jestes
ale to sa tylko slowa a ja mowie o czyms innym - nie o slowach ale o tym ze on zachowal sie jak sie zachowal
ale to sa tylko slowa a ja mowie o czyms innym - nie o slowach ale o tym ze on zachowal sie jak sie zachowal
ja staram sie tlumaczyc to jego chorobą... a dzisiaj jeszcze lekko nadużył alkoholu...
Bylo wszystko ok...
wyszlismy od niego z domu, usmiechnieci:) mielismy jechac do mnie. Zapytalam dlaczego idziemy tędy...(zawsze szlismy inną drogą) nagle on stwierdzil że zaczyna go drażnić moje zachowanie, moje bezsensowne pytania... i poszło...
Nigdy nie jest za późno, aby zacząć wszystko od początku
#16
- z dźwigu skoczył nie podskoczył :-) skoczył z dachu i do piachu
-
- Grupa: Oczekujący
- Postów 17189
- Rejestracja: 19-wrzesień 09
- Płeć:Mężczyzna
Napisano 29 październik 2010 - 20:22
Pomysl sobie ..... depresja jest choroba w ktorej ktos potrafi odebrac sobie zycie, a wiec zadzialac w sposob zupelnie sprzeczny z wszystkimi mechanizmami obronnymi, potrafi nie dbac o podstawowe zyciowe potrzeby ..... a wiec dlaczego mialabys sie dziwic, ze potrafi nazwac kogos kurwą albo cipą???
najbardziej chciałbym być po prostu zwykłym pudełkiem po butach
mamy tylko jedno ciało, które wymaga od nas, abyśmy go nie oszukiwali alice miller
...........................................................................................................
Baza adresów Ośrodków Interwencji Kryzysowej
mamy tylko jedno ciało, które wymaga od nas, abyśmy go nie oszukiwali alice miller
...........................................................................................................
Baza adresów Ośrodków Interwencji Kryzysowej
#17
- Nowy uczestnik
-
- Grupa: Użytkownik
- Postów 16
- Rejestracja: 28-październik 10
Napisano 29 październik 2010 - 20:25
Użytkownik tadam dnia 29 październik 2010 - 20:22 napisał
Pomysl sobie ..... depresja jest choroba w ktorej ktos potrafi odebrac sobie zycie, a wiec zadzialac w sposob zupelnie sprzeczny z wszystkimi mechanizmami obronnymi, potrafi nie dbac o podstawowe zyciowe potrzeby ..... a wiec dlaczego mialabys sie dziwic, ze potrafi nazwac kogos kurwą albo cipą???
Ja wiem, Moje Słonko jest po makabrycznej próbie samobójczej. Ja się nie dziwię... staram sie to sobie tłumaczyc. I to daje efekty. Ale nie zmienia to faktu że serce mi pęka...
Nigdy nie jest za późno, aby zacząć wszystko od początku
#18
- z dźwigu skoczył nie podskoczył :-) skoczył z dachu i do piachu
-
- Grupa: Oczekujący
- Postów 17189
- Rejestracja: 19-wrzesień 09
- Płeć:Mężczyzna
Napisano 29 październik 2010 - 20:28
No peka peka .... zwlaszcza ze on ma juz dosc choroby i tez czuje sie obciazony zwiazkiem z Toba.
najbardziej chciałbym być po prostu zwykłym pudełkiem po butach
mamy tylko jedno ciało, które wymaga od nas, abyśmy go nie oszukiwali alice miller
...........................................................................................................
Baza adresów Ośrodków Interwencji Kryzysowej
mamy tylko jedno ciało, które wymaga od nas, abyśmy go nie oszukiwali alice miller
...........................................................................................................
Baza adresów Ośrodków Interwencji Kryzysowej
#19
- Nowy uczestnik
-
- Grupa: Użytkownik
- Postów 16
- Rejestracja: 28-październik 10
Napisano 29 październik 2010 - 20:34
Użytkownik tadam dnia 29 październik 2010 - 20:28 napisał
No peka peka .... zwlaszcza ze on ma juz dosc choroby i tez czuje sie obciazony zwiazkiem z Toba.
nie bardzo rozumiem... lepiej zebysmy się rozstali?
Nigdy nie jest za późno, aby zacząć wszystko od początku
#20
- Nowy uczestnik
-
- Grupa: Użytkownik
- Postów 16
- Rejestracja: 28-październik 10
Napisano 29 październik 2010 - 20:37
przepraszam..byc może zadaje głupie pytania... ale jestem rozstrzęsiona i psychicznie i fizycznie. Ja też wiele przeszłam w swoim życiu... i wiem jak jest trudno... ale nie chcę się poddać... bo Go kocham
Nigdy nie jest za późno, aby zacząć wszystko od początku
