[uśmiechucień]

Witam,

trafiłam na forum przypadkiem,jednak mam nadzieję na nim pozostać.

Czytając różne artykuły,doszłam do wniosku,że do mojej nienormalności najlepiej pasuje Dystymia.Jednak brak mi odwagi czy też chęci by wybrac sie do psychiatry.Być może jest to swego rodzaju wstyd.

Brak mi chęci do życia,a śmierć wydaje się jedynym słusznym krajobrazem.

Poza dniami spędzonymi w pracy( do czego bardzo się zmuszam) nie robię nic.
Mieszkam ze swoim partnerem jednak On chyba nie rozumie tego co przezywam.Jestem bardzo samotna.Tak samotna,że walenie rękami o ściane,ból fizyczny jedynie ćmi tą świadomość na niedługą chwilę...
Osoba,którą kocham nie rozumie tego co się ze mną dzieje i w jej oczach jestem już tylko złośliwą,chisteryczką...co jeszcze bardziej pogarsza mój stan.Kocham osobę z która pragnełam wiązać przyszłość,na której mi zależy i codziennie patrze jak odchodzi odemnie coraz dalej.Ucieka w swój świat,a ja tak bardzo potrzebuje bliskości.

Może osoby,które przeżyły taki stan swiadomości zrozumieją mnie lepiej.
Wydaje mi sie,że trwa to juz od 10 lat.Czasem jednak mój nastrój jest nieco lepszy,a bywają dni,że nie wychodzę z łóżka.

Błagam niech ktoś mi pomoże.

[nana]

zawsze jest pytanie, czy nie rozumie czy nie chce rozumiec? ogolnie to ludzie uciekają od problemów ...

[titanic]

witaj uśmiechucień

Cytat

Jednak brak mi odwagi czy też chęci by wybrac sie do psychiatry.Być może jest to swego rodzaju wstyd.

Na początku myślałem podobnie. Potem wizyty u psychiatry bardziej kojarzyły mi się z wzięciem odpowiedzialności za własne życie. Męczysz się sama już 10 lat- może warto spróbować skorzystać z pomocy? Tak dla siebie, żeby związek przetrwał i żeby praca była...To nie będzie żaden wstyd.
Ja tylko tak mogę pomóc.
pozdrawiam Cię.

Użytkownik titanic edytował ten post 02 wrzesień 2010 - 14:16

[uśmiechucień]

Użytkownik nana dnia 02 wrzesień 2010 - 14:03 napisał

zawsze jest pytanie, czy nie rozumie czy nie chce rozumiec? ogolnie to ludzie uciekają od problemów ...

Masz rację może nie chce rozumieć,może ucieka od problemów.Nie wszyscy ludzie posiadają "głębie" w ,której się później moga "utopić".Zapewne też nie darzy mnie już uczuciem bo jak można kochać problem.Ale jakoś chwilowo wole o tym,nie mysleć.

[uśmiechucień]

Użytkownik titanic dnia 02 wrzesień 2010 - 14:15 napisał

Ja tylko tak mogę pomóc.
pozdrawiam Cię.

Jestem wdzięczna za każdą pomoc,do tej pory nie otrzymałam żadnej.Przez pewien okres czasu myślałam nawet,że taka właśnie jestem:chisteryczna,ponura,leniwa,lękliwa...

Musze znaleźć tylko jakiegoś dobrego psychiatrę.

[dariamonika]

Witaj na forum
Znam ten stan z własnego doświadczenia.
Tez waliłam pięściami w ścianę,a mój mąż choć kochany nie rozumiał mojego stanu.
Dopiero córka mi pomogła,sama poszła do psychiatry porozmawiać o mnie.
I to ona zaprowadziła mnie właściwie podstępem.
Wtedy byłam na nią zła,a teraz jestem jej wdzięczna.
Nie zwlekaj z wizytą u psychiatry,to żaden wstyd.
Jak już się zacznie leczenie,to taka wizyta nie napawa już lękiem.

[Balladyna]

Witam, ja też zwlekałam do momentu kiedy myślałam że za moment wyjdę z siebie i szlag mnie trafi

[tadam]

Nie ma co wstydzic sie wizyty u psychiatry .... to tak jak jakbysmy mieli sie wstydzic tego, ze na kanalowe leczenie zeba idziemy do dentysty, zamiast szukac jakiegos domowego sposobu zalatwienia problemu.

Powodzonka.

[uśmiechucień]

Użytkownik tadam dnia 02 wrzesień 2010 - 18:01 napisał

Nie ma co wstydzic sie wizyty u psychiatry .... to tak jak jakbysmy mieli sie wstydzic tego, ze na kanalowe leczenie zeba idziemy do dentysty, zamiast szukac jakiegos domowego sposobu zalatwienia problemu.

Powodzonka.

Ta...Dam... nie chciał byś wiedzieć ile lat mi zajeło pójście do dentysty z ukruszonym zębem,właściwie to mnie tam zaciągnięto.Szczęśliwie mam cudownego dentyste,którego polubiłam odwiedzać.

[M. Elena]

Witaj.
Słuchaj, próbowałaś z Nim rozmawiać o tym, w taki sposób, żeby rzucić inne światło na to jak On postrzega to, co się z Tobą dzieje?
Byłam w podobnej sytuacji, ale straciłam tą osobę, zapomniał mnie, ale u Ciebie jeszcze nie wszystko stracone, spróbuj.

[Haniusia6661]

Ja tez się wstydziłam iść do psychiatry. Teraz to moja najlesza decyzja w ciągu dwóch lat.
Raz powiedziała mi, że psychiatrzy też mają doła i ją telepie w niedzielę przed pójściem w poniedziałek do pracy.....

[uśmiechucień]

Użytkownik Haniusia6661 dnia 03 wrzesień 2010 - 21:17 napisał

Ja tez się wstydziłam iść do psychiatry. Teraz to moja najlesza decyzja w ciągu dwóch lat.
Raz powiedziała mi, że psychiatrzy też mają doła i ją telepie w niedzielę przed pójściem w poniedziałek do pracy.....

Jestem umówiona na wizyte 12,ale to jeszcze kawał czasu.

M.Elena próbowałam z Nim rozmawiać,ale to jak grochem o ściane.

Dziś dzień był nieco lepszy,poranek nawet mogłabym powiedzieć dość dobry,ale popołudnie to już marazm.
Byłam na pokazie mojego J.ale później oczywiście musieliśmy sie pokłócić.Ogólnie mówiąc stwierdził,że dla niego to już nei ma znaczenia jaka ja jestem i jak sie zachowuje.Powiedział,że po rozpoczęciu leczenia mogłabym sie okazać najcudowniejsza kobieta na świecie,ale On zawsze bedzie patrzał na mnie przez pryzmat tego co sie wydarzyło.

[uśmiechucień]

Dzień dobry.

Rozmawiałam wczoraj ze znajomą i powiedziała mi że najpierw powinnam isc do psychologa,a do psychiatry później ewentualnie po leki.Powiedziała mi też,że antydepresanty uzależniają.Nie mam w tym temacie rozeznania.Czy możecie mi doradzić.
Ponoć psychiatra mnie wysłucha,ale nie bedzie ze mną rozmawiał.Co lepsze?I od czego zacząć?

Pozdrawiam.

[dariamonika]

Uśmiechu najpierw do psychiatry,on da skierowanie do psychoterapeuty.
Antydepresanty nie uzależniają,nie wolno ich jedynie odstawiać z dnia na dzień.
Ja leczę się przeszło dwa lata i nawet gdybym miała prochy brać do końca życia
to się na to godzę,bo mam porównanie z przed leczenia i teraz.
Nie chciała bym przeżywać jeszcze raz to co przed leczeniem.
A i jeszcze jedno nie słuchaj znajomych,ludzie nie maj ą pojęcia o depresji.

[Lady M.]

Zgadzam się z przedmówczynią Dariąmoniką.To prawda że ludzie którzy nie chorują na depresje nie mają o tym pojęcia powiedzą ci wez się w grasc po co ci leki.Przynajmniej ze mną tak było,Nie martw się u psychitry nie jest zle mozna sie przyzwyczaic.Ja nawet się zdziwiłam jak byłam pierwszy raz że moja pani doktor taka miła i wyrozumiała.Pozdrowienia dla Ciebie i Dariimoniki.

[uśmiechucień]

Dziekuję Wam dziewczynki,więc przynajmniej mama jasność co do kolejności postępowania.Jakoś ostatnio nie czuję się najgorzej,ale dobrze też nie jest.mam dużo pracy to zajmuje moje myśli.
Pozdrawiam Was.

DarioMoniko ja też nawet gdybym musiała jeść tabletki do końca życia i żyć z uśmiechem to wole to od tej ciąglej samotnosci i smutku.

Czasem z bezradności,jak tłumacze,a ktoś tylko wchodzi mi w słowo i wie "lepiej"co ja czuje i mam w głowie robie sie agresywna.To chyba też nie normalne.
Jest jeszcze coś tak poza tym wszyustkim jestem strasznie zazdrosna,zaborcza kompletnie nie mam poczucia własnej wartości ;(.

[Mateusz1950]

To jest normalne. Jesteś rozdrażniona, a ktoś udaje eksperta od wszystkich spraw. Witam na forum, również jestem tu nowy.

Nie wiem czy jedzenie tabletek to dobre rozwiązanie. To tylko zagłuszanie (przynajmniej moim zdaniem, nie jestem jeszcze głęboko w tym temacie)... Ważniejsza jest prawdziwa przemiana niż gaszenie uczuć jakąś chemią.

[Jesień]

Witaj uśmiechucień, pozdrawiam Cię bardzo mocno z Tarnowa

[uśmiechucień]

Użytkownik Jesień dnia 10 wrzesień 2010 - 23:56 napisał

Witaj uśmiechucień, pozdrawiam Cię bardzo mocno z Tarnowa

Pozdrawiam sredecznie,właściwie to z Lisiej Góry :)cieszę się,że tu jesteś...kimkolwiek jesteś.

[Jesień]