[Nuria Monfort]

Poezja jest pokarmem dla mojej duszy. Pomaga mi przetrwać smutek i samotność, zapomnieć, że nie potrafię się dostosować do tego dziwnego świata. Lubię wiersze wielu poetów. Dzisiaj proponuję Wam utwór Haliny Poświatowskiej.

***

jeszcze nie wspomniałam o miłości
miłość
tak ona jedna
nie podlega upływowi czasu
trwa -
jeśli jest - jest wieczna
a jeśli jej nie ma

klepsydry oceanów toczą ziarna piasku
księżyc nieustannie odmienia złotą
twarz
pociemniałym światem ciągnie
ogromny wiatr

nie ma zmiłowania
nie ma odkupienia
nie ma nas
nie ma
nie ma

[Nuria Monfort]

Jakoś trudno mi pisać o sobie nawet w innych wątkach, więc opowiem trochę kolejnym wierszem:

Agnieszka Osiecka
Jeżeli gdzieś jest niebo

Nie wiedziałam, że tak blisko

jest to wszystko,

to wszystko, o co chodzi...

Nie wiedziałam, że tej zimy

zatańczymy,

zatańczymy jak w ogrodzie...

Nie wiedziałam, że się ręce

z tego tańca

jak z wieńca

nie rozplączą,

nie wiedziałam, że się serca

nigdy więcej,

nigdy więcej nie rozłączą,

nie wiedziałam, że to można — tak bez tchu...

nie wiedziałam, że ja także będę Ewą,

nie wierzyłam, nie czekałam, nie przeczułam

w głębi snu,

że jeżeli gdzieś jest niebo,

to tu, to tu.



Nie wiedziałam, że się serca tak ostudzą,

uwierzyłam, że umiera się parami,

nie wiedziałam, że się ludzie różnie budzą

jak okręty, nie te same, choć w tej samej wciąż

przystani...



Nie wiedziałam, że to można — tak bez tchu...

Nie wiedziałam, że odfrunie, co się rzekło,

nie czekałam, nie cierpiałam, nie przeczułam

w głębi snu,

że jeżeli gdzieś jest piekło,

to tu.

[Nuria Monfort]

Julian Tuwim
Niczyj

Niczyj ja jestem na świecie,
Niczyj, jak trawa lub zdrój,
Jam jeno Twój jest i Boży,
Jam Twój.

Jam jeno Twój jest i Boży,
Dzień za dniem podążam w dal,
Jasnemu Bogu spowiadam
Swój żal.

I cicha jest spowiedź moja,
I ciche są moje łzy,
I Bóg mój jest wielką ciszą,
I Ty...

Dzień za dniem na Przyjście czekam,
By mówić o żalu znów,
I płynie smutno rozmowa
Bez słów...

Dzień mój się kończy modlitwą,
Wspominam jasnymi sny...
Wspomnienie o moim Bogu –
- To Ty...

[Nuria Monfort]

No cóż, widzę, że i tutaj jestem samotna...

Samotność
Rainer Maria Rilke



Samotność jest jak deszcz.

Z morza powstaje, aby spotkać zmierzch;

z równin niezmiernie szerokich, dalekich,

w rozległe niebo nieustannie wrasta.

Dopiero z nieba opada na miasta.



Mży nieuchwytnie w godzinach przedświtu,

kiedy ulice biegną witać ranek,

i kiedy ciała nie znalazłszy nic,

od siebie odsuwają się rozczarowane;

i kiedy ludzie, co się nienawidzą,

spać muszą razem - bardziej jeszcze sami:



samotność płynie całymi rzekami.

Użytkownik Nuria Monfort edytował ten post 29 czerwiec 2010 - 18:16

[nika g]

Tak..pisanie ma w sobie MOC.Jak i czytanie zresztą.Można się uwolnić.

[nika g]

Grzegorz Ciechowski


CHOROBA

moja choroba działa powoli
jak afrykańska trucizna
sporządzona przez wytrawnego
znachora

tyle już dni minęło
a ja leżę w ciszy
patrzę na swoje stopy
i żałuję tej rosy
która właśnie spada
na trawnik

mój kolega
istny rabin z wyglądu
klepie mnie po ramieniu
opowiada o dziewczynach
podglądanych w publicznej łaźni

widzę wtedy jego twarz
i w oczach podstępnie sfotografowane
pośladki

mów rabbi opowiadaj

---------------------------------

"Wypoczywam"

wypoczywam
pod zieloną linią horyzontu
z bamboszami na księżycu
bądź pozdrowiona
brodo dyrektora cyrku
nieskończona
hej klowni
kataryniarze

[Nuria Monfort]

Wybaczcie, że zwątpiłam w to, że się ktoś odezwie. Jednak warto mieć nadzieję. Dziękuję

Emily Dickinson - Nadzieja jest tym upierzonym...

"Nadzieja" jest tym upierzonym
Stworzeniem na gałązce
Duszy - co śpiewa melodie
Bez słów i nie milknące -

W świście Wichru - brzmi uszom najsłodziej -
I srogich by trzeba Nawałnic -
Aby spłoszyć maleńkiego ptaka,
Co tak wielu zdołał ogrzać i nakarmić -

Śpiewał mi już na Morzach Obcości -
W Krainach Chłodu -
Nie żądając w zamian Okruszka -
Choć konał z Głodu

[nika g]

if you can't go to sleep
by Rumi

if you can't go to sleep
my dear soul
for tonight
what do you think will happen

if you pass your night
and merge it with dawn
for the sake of heart
what do you think will happen

if the entire world
is covered with the blossoms
you have labored to plant
what do you think will happen

if the elixir of life
that has been hidden in the dark
fills the desert and towns
what do you think will happen

if because of
your generosity and love
a few humans find their lives
what do you think will happen

if you pour an entire jar
filled with joyous wine
on the head of those already drunk
what do you think will happen

go my friend
bestow your love
even on your enemies
if you touch their hearts
what do you think will happen

[nika g]

Małgorzata Hillar
Źródło nocy

Mówił

Twoja skóra

delikatny puch

pisklęcia



Złote mlecze

moich zmroków



Źródło nocy

źródło ognia



Twoja skóra

śpiewająca

w moich dłoniach



Chciałbym ją

zedrzeć z ciebie

żeby nie widzieć

jak się w nią

zawijasz szczelnie

jak się w niej

ukrywasz

[Nuria Monfort]

Hej, Nika! Jak miło, że tu jesteś

Wiliam B. Yeats
Nim świat został stworzony

Jeżeli czernię sobie rzęsy
I szminką barwię usta,
Jeśli oczom przydaję blasku
I chodzę od lustra do lustra,
Sprawdzając, czy tak dobrze,
To nie jest próżność z mej strony:
Szukam twarzy, jaką miałam wówczas,
Nim świat został stworzony.
I cóż, jeśli patrzę na mężczyznę,
Jak gdybym go kochała,
Choć zachowuję zimną krew
I serce mam jak skała?
Czy pomyśli, że jestem okrutna
Lub że został zwiedziony?
Chcę, żeby kochał tę, którą byłam,
Nim świat został stworzony.

[nika g]

Hej:)Właśnie powoli się zbieram,na noc zostawiam tego pana:

Zbigniew Matyjaszczyk
Rysunki naskalne


Pisanie na wodzie ma kształty okręgów
słowa rozprzestrzeniają się
powracają
zawierając recenzje brzegów

fale nakładają się w chaos wypowiedzi.

Woda jest kartką o nieskończonej powierzchni
samoczynnie wygładza zabiela zapisane strony
dąży do czystości – spokoju

mądrzy ludzie piszą na skałach
kaligrafują zdania
zamieniają je w rysunki mamutów

wymarłe pozostają metaforą czasów.

[Kirac]

Świetlicki M.

Świerszcze

Powiedziałem: znam takie miejsce,
gdzie przychodzą umierać koty.
Zapytałem: chcesz je zobaczyć?
Odpowiedziała: nie chcę.

Powiedziałem: jest czyste i ważne.
Powiedziałem: jest jasne i pierwsze.
Zapytałem: chcesz je zobaczyć?
Odpowiedziała: nie chcę.

Powiedziała to w taki sposób,
że musiałem odwrócić się od niej.
Od tamtej pory
powoli
zbliżam się
do wyjścia.

[Nuria Monfort]

Anna Janko
Na progu który pozostał

To nie ja

to szereg coraz starszych kobiet

przebiegają przez ciało jedna za drugą

od największej pożądanej

do najmniejszej zbędnej

w nadmiarze gościnnej skóry



Nie pamiętam która z nich z tobą zamieszkała

nie odpowiadam za to że wykrzyknęła w przelocie

że obiecała życie

dawała nie swoje

Teraz już dawno nie żyje

wypchnięta



przeze mnie

przeze mnie

przeze mnie

[Kleopatra]

Halina Poświatowska

* * *

ten kot nie lubi
aby mu głaskać metafizyczne futro
pod włos

on zjadł już wszystkie światy
teraz tłuszczem obrosły
zasypia

śni mu się wielki czarny niebyt
bo pomrukuje
i porusza końcami wąsów

[ironiczna]

Przemiany

Tej nocy mrok był duszny i od żądzy parny,
I chabry, rozwidnione suchą błyskawicą,
Przedostały się nagle do oczu tej sarny,
Co biegła w las, spłoszona obcą jej źrenicą -
A one, łeb jej modrząc, mknęły po sarniemu,
I chciwie zaglądały w świat po chabrowemu.

Mak, sam siebie w śródpolnym wykrywszy bezbrzeżu,
Z wrzaskiem, który dla ucha nie był żadnym brzmieniem,
Przekrwawił się w koguta w purpurowym pierzu,
I aż do krwi potrząsał szkarłatnym grzebieniem,
I piał w mrok, rozdzierając dziób, trwogą zatruty,
Aż mu zinąd prawdziwe odpiały koguty.

A jęczmień, kłos pragnieniem zazłociwszy gęstem,
Nasrożył nagle złością zjątrzone ościory
I w złotego się jeża przemiażdżył ze chrzęstem
I biegł, kłując po drodze ziół nikłe zapory,
I skomlał i na kwiaty boczył się i jeżył,
I nikt nigdy nie zgadnie, co czuł i co przeżył.

A ja - w jakiej swą duszę, sparzyłem pokrzywie,
Że pomykam ukradkiem i na przełaj miedzą
I czemu kwiaty na mnie patrzą podejrzliwie
Czy coś o mnie nocnego wbrew mej wiedzy - wiedzą?
Com czynił, że skroń dłońmi uciskam obiema
Czym byłem owej nocy, której dziś już nie ma?

Bolesław Leśmian

Są wiersze, których zrozumieć się nie da. Pięknie brzmiące, genialne. Nie do pojęcia, bo w języku i czuciu jednego człowieka.
I nie do końca zrozumiały może wydać się ten wiersz Leśmiana. Ale myślę, że nigdzie indziej - jak tu - nie pasuje tak doskonale.

[Nuria Monfort]

Nawet nie wiecie, ile da mnie znaczy fakt, że zamieszczacie tu swoje ukochane wiersze. Czytam je i serce mam przepełnione dziwną tkliwością. A jest ona przeznaczona dla Was

Halina Poświatowska
* * *

nie potrafię być tylko człowiekiem
jest we mnie spłoszona mysz
i łasica węsząca zapach krwi
i przestrach i pościg
porosłe włosem mięso
i myśl

nie umiem być tylko drzewem
wytrwały wzrost nie jest moim jedynym
celem
ani tężenie konarów
ani owoc
ani kwiat

ciekawością nacięłam korę
oszlifowałam zastygłe żywiczne krople
żywą tkankę zamieniam codziennie
na świecące próchno słów

słowami
skarżę się z moich udręczeń
jak gdyby liryka była kluczem
którym można by otworzyć
zatrzaśnięty przed wiekami raj

[nika g]

parszywie zaczynam dzień.

Dylan

O, uczyń mi maskę


O, uczyń mi maskę i mur, abym odgrodził się od szpiegów
Ostrego szkliwa twych oczu, szponów za okularami,
Porwanie i powstanie w pokojach dziecinnych mej twarzy,
Zrób knebel z rażonych niemotą drzew, bym przed nagim wrogiem
Ukrył bagnet języka w bezbronnej sylabie modlitwy,
Usta mi daj teraźniejsze i trąbkę kłamstw słodko dętą,
Oblicze kpa wyciosane w starym pancerzu i dębie,
Bym mózg lśniący osłonił i stępił egzaminatorów,
I zawieś na końcu bicza żal wdowca zbroczony łzami,
Abym mógł skryć belladonnę i suchym okiem spostrzegać
Innych, którzy zdradzają łkające łgarstwo swych strat
Wykrzywiając obnażone wargi lub śmiejąc się w kułak.

[Kirac]

w dalszym ciągu m.ś

Wszystko cieknie

Nie śnij się. nie śnij. W którymś śnie się utop
tak ostatecznie i nie przyśnij już się.
Robisz mi nieporządek w chaosie. Aż muszę
zaraz po przebudzeniu kląć bezgłośnie, żeby
ciebie odpędzić. Do mojej przeszłości
wprowadzili się obcy, nawet nie wiem kto,
leżą przy tobie na tapczanie, sprawnie
- uczciwie za drzwi wypychają, tak że
to nie jest teraz moja przeszłość. Dzisiaj odwilż.
I wszystko cieknie. Wszystko cieknie.
Niszczeją wszelkie trwałe formy.
Budzi się z zimy rozedrgany ustrój.

[Nuria Monfort]

Anna de Noailles

Twoja nieobecność jest jak tłumy ludzi -
Wszędzie jej pełno. W ogrodzie i w mieście.
Wciąż mnie otacza. A gdy zasnę wreszcie,
Tysiącem oczu patrzących mnie budzi.

Bardzo mi smutno dzisiaj