[helena22]

Użytkownik Prince Harry dnia 19 kwiecień 2010 - 22:16 napisał

Witam. Nie wiem czy był już podobny wątek. Chciałbym aby w tym temacie osoby, które cierpią na chorobę dwubiegunową lub ją podejrzewają podzieliły się swoimi odczuciami i sposobami radzenia sobie z nią.

W skrócie o chorobie: Zaburzenie afektywne dwubiegunowe – zaburzenie psychiczne charakteryzujące się cyklicznymi, naprzemiennymi epizodami depresji, hipomanii, manii, stanów mieszanych i stanu pozornego zdrowia psychicznego. Obecnie nazwy "psychoza maniakalno-depresyjna" nie używa się i powoli się z niej rezygnuje na rzecz pojęcia "zaburzenia afektywne dwubiegunowe".
Przebieg - Choroba dwubiegunowa jest dla chorego niezwykle wyniszczająca, często uniemożliwia kontynuację pracy, utrzymania znaczących relacji. Bardzo często towarzyszy jej nadużywanie alkoholu. Bardzo wysoki jest także wskaźnik samobójstw i prób samobójczych wśród osób cierpiących na zaburzenie maniakalno-depresyjne (wyższy niż wśród osób cierpiących na chorobę afektywną jednobiegunową).

Faza maniakalna charakteryzuje się wzmożoną aktywnością psychoruchową, bezsennością, szałem twórczym, gonitwą myśli (podobnymi do hiperaktywności wywołanej silnymi środkami psychoaktywnymi, np. amfetaminą), urojeniami, zawyżoną samooceną, zazwyczaj przekonaniem o własnej poczytalności (co w połączeniu z urojeniami często prowadzi do agresji przeciw osobom "wmawiającym" choremu zaburzenia psychiczne). Depresyjny komponent choroby dwubiegunowej przypomina depresję jako osobną jednostkę chorobową, ale jej przebieg jest zwykle cięższy.

Leczenie - W leczeniu epizodów depresyjnych i maniakalnych stosuje się odpowiednio leki przeciwdepresyjne i przeciwpsychotyczne. W profilaktyce nawrotów zaburzeń afektywnych stosuje się leki stabilizujące nastrój (normotymiczne): sole litu (w Polsce węglan litu), walproiniany, karbamazepinę i lamotryginę.

Optymalizacja leczenia stabilizatorem nastroju bywa również wystarczająca do opanowania epizodów afektywnych o niewielkim nasileniu (subdepresja, hipomania). Działanie stabilizujące nastrój wykazują również niektóre neuroleptyki atypowe (szczególnie olanzapina).

Niestety choroba dwubiegunowa dosięgnęła również mnie. Obecnie leczę się na nią lekami normotymicznymi i przeciwdepresyjnymi. Przez nią mogę czasami sprawiać wrażenie kilku osób w jednym ciele. Nieraz jestem szalonym optymistą, a nieraz szarym pesymistą. Miewałem myśli samobójcze i prawdopodobnie będą powracać. Ledwo się trzymam. Nie wiem co przyniosą koleje dni.

A jak to jest u was? Czy są osoby, które spotkało coś podobnego?

A oto krótki filmik:http://abcdepresja.pl/rozpoznanie-choroby-afektywnej-dwubiegunowej

[imperishable]

mam siostre z chad -em i mame w glębokiej depresji - chciałam napisac ze dla mnie osoby w sumie tylko obserwujacej CHAD to coś strasznego - już z depresją maminą sobie radziłam ale siostry nie potrafie -jak bym nie próbowała jakoś ogarnąć

nie wiem może mi odpowiecie na pytanie czy w ogóle do osób z tym zaburzeniem dochodzi co w ogóle robią?
nie ma w tym zachamowan? o manii mi chodzi w szczególności

bo nie wiem jak wy ale moja siostra oprócz tego że poprostu potrafi z płaczu wejść w jakiś nierozumiany śmiech w ciągu jednej minuty to już normalne ale np wyśmiewanie się czy obrażanie innych którzy chcą pomóc a czasami nawet nic nie chcą poprostu przechodzą to jest dla chorych osób normalne?

nie ma w was jakiegoś ogranicznika co można a co nie? jakiegoś zdrowego myślenia? albo chociaż ponoszenia skutków swoich postępowań?

nie chce wcale się unosić czy odgrywać ale wierzcie mi że ja juz czasami myśle że lepiej było ją zostawić w tym że tak napisze gn.ju w jakim była bo sprowadzając ją do domu narobiłam tylko problemów całej rodzinie.... moze lepiej by jej było bardzo daleko od domu

potrafiła 2 razy policje wezwac raz stwierdzila ze chcemy ją wywalic z domu a tydzien pozniej ze jest napastowana seksualnie... oczywiscie nie mówie juz o prawie codziennych jej stanach z których niewiadomo co wyniknie bo poprostu przez nikogo chyba nie straciłam tyle nerwów co przez nią...

piszecie w tych postach o sobie ale nie piszecie jak na was patrzy rodzina czy to nie jest dla bliskich obciązenie - moze macie jakies rady dla rodziny jak z wami zyc ?
mi by to pomogło bo jeszcze troche i dojdzie do rękoczynów....

czy taki stan ustępuje kiedyś? jestescie bardziej spokojni? kiedy ? jak długo trzeba sie leczyc zeby dojsc do jako takiego porzadku ze sobą?

[anche]

myślę, że powinnaś spytać lekarza, bo depakine jest z tego akurat znane. na pewno jakieś są, trzeba by poszukać na ten temat i poczytać trochę na temat każdego.

[wodnik79]

A ja półtora roku na Depakine i w zasadzie było wszystko ok, jakieś lekkie górki, lekkie dołki ale dobrze... A teraz totalny zjazd w dól... I to zjazd którego ciężko znaleźć przyczynę... Moja pani doktor sugeruję wręcz szpital a ja chce tego uniknąć jak ognia... Już dwa razy byłem w szpitalu i to chyba najgorsze miejsce do "poprawy nastroju"... Mieliście tak, że mimo brania stabilizatora totalny dół?

[DeejweeD]

Depakina to jakieś placebo wgl nie działa. Najgorsze jest to że brałem już chyba wszystkie stabilizatory nastroju i żaden nie działa. Lepiej działają na mnie bardzo silne ''uspokajacze'' tylko bardzo po nich płakać się chce.

Boję się że już przywykłem a to najbardziej przykre. Nie wierze zupełnie w psychiatrów tylko w psychoterapie która przynosi jakieś efekty.

ChAD to śmierć prędzej czy później. Nie da się w tym wytrzymać.

[XAW]

U mnie psycholog stwierdziła ChAD i chciała wysłać do psychiatry, ale że zraziła mnie do siebie pewnymi rzeczami zrezygnowałem z tego wszystkiego i po 2 latach udało mi się samemu mocno ograniczyć odczucia, teraz wydawało się, że już nie mam tych zaburzeń, a jednak czasem tak mam, że pół dnia jest super, potem nagle jestem tak załamany, że aż myśl o śmierci wydaje mi się kojąca, przypominam sobie o tym, że mam cudowną dziewczynę więc tą myśl odrzucam, potem w końcu po jakiejś godzince, dwóch czasem dłużej minie mi to i znów jest fajnie i w ogóle.

Generalnie dzieje mi się to już teraz bardzo rzadko, żeby aż tak silne, ale wahania nastrojów występują jednak, choć właśnie rzadziej w tak silnej formie.

Jak sobie radzę? Kombinuję - próbuję się zmusić do zrobienia czegoś, co mogłoby mi pomóc. Może wyjście na spacer, może jazda na rowerze, może posłuchanie fajnej muzyki, może akurat z kimś fajnym udałoby mi się pogadać, z kimś spotkać...Nie zawsze uda mi się przełamać, by cokolwiek zrobić, ale jeśli się uda to z reguły któreś z podjętych działań pomaga.

DeejweeD, ChaD nie oznacza śmierci od razu...da się to wyleczyć. Możesz mi wierzyć, bo u mnie jest poprawa bardzo zdecydowana w porównaniu do tego co było rok temu. Średnio 80-85% każdego dnia funkcjonuję jak zdrowy człowiek, cieszę się życiem i tym co dobrego mnie spotyka, nie mam tych wahań nastrojów. Rok temu to nie była dnia bez bardzo silnych wahań, z myślami samobójczymi i konkretnymi próbami w tych gorszych chwilach włącznie. Najgorsze co może być to utrata nadziei - trzeba wierzyć w szansę na sukces i nie zmarnować tej szansy, gdy się pojawi. A tą szansą może być terapia, może jedna była nieskuteczna, druga może też, ale może już trzecia będzie skuteczna? Znam osoby, którym terapia pomogła, tu na forum też takie osoby znajdziesz, więc nie trać wiary nigdy w terapię. Psychiatrzy są różni - są też tacy naprawdę świetni, którzy realnie ludziom pomagają i to na tym forum czytałem o tym, dowiadywałem się od osób, z którymi rozmawiałem na gg, więc nie jest to wymysł

[XAW]

Takie wahania wydaje mi się, że mogą występować przy wielu innych przypadłościach i nie oznaczają one od razu dwubiegunowych zaburzeń.

[anche]

dużo też zależy od czasu występowania- długości cyklów, może to być chad, może być bpd, a mogą być zaburzenia hormonalne czy jakieś problemy neurologiczne

[DeejweeD]

Ciekawi mnie czy ciągłe wkurwi*** też jest cechą ChAD . Ja poprostu nie potrafię tego opanować byle co mnie zdenerwuję i jest masakra. Najgorszę to jest na manii .
Rozrywa mnie wręcz dosłownie. Nie wiem czy to jest normalne przy ChAD czy mam jakąś nerwicę jeśli tak to chyba bardzo mocną.

[XAW]

To na pewno cecha nerwicy jest..nie wiem jak ChAD. Na przykladzie siebie nie powiem, bo mam nerwice od ok. 10 lat, wiec jak mialem takie cos jak Ty to jeszcze przed dwubiegunowka..Ale mozesz poszukac zawsze objawow ChAD i powinno byc cos na ten temat Albo psychologa/psychiatry zapytac.

[wodnik79]

Wk*****wienie może być objawem ChAD a raczej występować przy tej chorobie. No i objaw nerwicy też to jest. Ale jakby nerwica nie wyklucza ChADu...
Co do tego, że może być dobrze i w ogóle super... Różne opinie czytałem i słyszałem ale niestety chyba zupełnie z tego wyleczyć się nie da, można starać się to kontrolować. Najgorsze są stany manii kiedy nam się wydaję, że wszystko jest ok i łatwo wtedy porzucić leczenie bo przecież czujemy się "zdrowi" a wtedy dół przyjdzie na pewno. Mi też się wydawało przez półtora roku że już sielanka i panuję nad tym a tu mimo leczenia zjazd taki, że hej...
Najgorsze dla mnie w tym stanie depresyjnym jest to, że wszystko wyolbrzymiam, wszystko staję się problemem nie do przeskoczenia..

[Pati43]

choroba afektywna dwubiegunowa – spostrzeżenie

Zauważyliście, że chorując fizycznie, np. mając katar, tryb humoru jest zdezorganizowany, ponieważ przyprawia on mechanicznie w stan przygnębienia.
Więc gdy choroba się kończy to przez dłuższą nieobecność epizody maniakalne są bardziej wzmocnione?
Wtedy nalot myśli jest ogromy, pamięć nie jest przyblokowana, płynność logiki może być czasem niebezpieczna...

[Noemi]

Mam 19 lat, depresję i ADHD, moja psychiatra obawia się, że mogę w przyszłości mieć chorobę dwubiegunową, bo ADHD często ewouluuje w tą stronę, szczególnie u ludzi po przejściach.

[anche]

myślę, że dość istotny jest też fakt jak bardzo stresogenne życie prowadzisz, a dokładniej czy dbasz o tzw. higienę układu nerwowego

[Mariusz1987]

Ja mam CHAD i co wam powiem to wam powiem, że przerąbane... Jak mam nastrój w dół to potrafię nie wychodzić z łóżka przez miesiąc, ale jak odbije w drógą stronę to zaczyna się kocioł... Pobudzony, przyśpieszony tok myślenia, niesamowita bystrość umysłu i poczucie że jest się Bogiem, bujam się w miasto i nie ma mnie w domu kilka tygodni, a potem oczywiście kilka tysięcy długu, kilka złamanych serc i kilka tygodni doła ... I tak w koło Macieju...