[adriana9]

Mam pytanie, a mianowicie czy podczas depresji mieliście wrażenie, że najbliższa Wam osoba Was nie kocha?? Czy stale potrzebowaliście wyznania typu ,,kocham Cię, pamiętaj''?? I czy każde najmniejsze uchybienie z jej strony bardzo Was bolało??

[exilim]

Miałam podobnie, choć i pewnie nadal mam. Czasami takie czekanie, chociażby na smsa, doprowadza mnie do szału. Czuję wtedy, że już o mnie zapomniano, że się nie liczę, że dzieje się coś złego. Ale te obawy zostają zazwyczaj na szczęście później rozwiane. Ale przyznam męczące to jest.

[anche]

jeśli chodzi o mój czas depresji- nie, nie było mi to absolutnie potrzebne i byłam na to totalnie obojętna
jeśli chodzi o to jak na co dzień postrzegam świat jako osoba z zaburzeniem pogranicznym to bez zapewnienia o czyichś uczuciach szybko prowokuję sytuacje w której będzie musiał to niejako udowodnić z czego dumna nie jestem, ale jeśli chodzi o CIĄGŁE powtarzanie i wyznawanie miłości to z kolei od razu widzę w tym fałszywość i tracą te słowa jak dla mnie na znaczeniu.

w trakcie depresji nie miało dla mnie znaczenia co mówią inni ludzie, a to, że czułam miłość w jakiś sposób w okół siebie, a nie czułam jej w środku tylko pogarszało mi sprawę.

[adriana9]

exilim, mam tak samo i szczerze mówiąc, totalnie nie potrafię sobie z tym poradzic.

[exilim]

Ja również sobie z tym nie radzę. Chociaż ostatnio zauważyłam u siebie, że jak ktoś za bardzo mnie zapewnia, że jest tak, a nie inaczej,to strasznie mnie to irytuje, mimo że to pozytywna rzecz. Nie potrafię zapanować nad swoim zachowaniem, nie potrafię..

[adriana9]

Chyba wszyscy czujemy to samo. Wiem jak to jest. Tylko dlaczego nie potrafimy zapanowac nad swoim zachowaniem skoro wiemy, że jest zle??

[Coma White]

Ja może nie potrzebuję ciągłych zapewnień, że ktoś mnie kocha czy że komuś jestem potrzebna ale mam ogromny problem z tym, kiedy najbliżsi chociażby w minimalnym stopniu odniosą się do mnie jakoś negatywnie. Doszło już do tego, że wystarczy że nie zdrobnią mojego imienia (a w 99% przypadków zdrabniają) i już mi się świat wali, nie mówiąc o tym kiedy zrobią coś gorszego...

[nikita25]

Witam!
Dołączę się do tych wypowiedzi. Mam bardzo podobne odczucia. Ciągle potrzebuję zapewnień o tym, że ktoś o mnie myśli i pamięta. Czekanie na wiadomość doprowadza mnie do obłędu zaczynam odczuwać jakiś dziwny lęk przed utratą tej osoby. Wydaje mi się, że jestem odepchnięta na drugi plan dołącza do tego poczucie zaniżonej samooceny i niedowartościowania. Już jakiś czas temu można powiedzieć, że wyszłam z depresji, ale tego typu lęki i obawy pozostały i nie wiem czy jest to wynikiem mojego charakteru czy po prostu jakiejś psychozy.
Pozdrawiam wszystkich z podobnymi problemami

[adriana9]

nikita25 Myślę, że ma na to wpływ w pewnym stopniu nasz charakter, ale chyba przede wszystkim depresja, bo ja tak wcześniej nie miałam :(

[nikita25]

Zgadza się, ale jak sobie z tym radzić. Chodziłam przez jakiś czas na terapię i to wszystko pomagało ale na chwilę, a po jakimś czasie wszystko wraca. Ciężko się z czymś takim żyje i zdecydowanie utrudnia to normalne funkcjonowanie czasem już jestem zmęczona ciągłym analizowaniem swojego zachowania i szukania możliwości zmiany siebie ale obawiam się, że jak tak dalej pójdzie to inni już będą mieli dość ciągłego znoszenia moich frustracji.

[adriana9]

Masz rację, bardzo utrudnia to normalne funkcjionowanie. Ja już czuję, że wszyscy mają dośc mojego zachowania, tym bardziej, że nikt nie wie o mojej chorobie, poza jedną osobą, którą bardzo kocham i też bardzo ranię. Dlatego coraz częściej myślę o tym, by zniknąc z jej życia, bo nie chcę, żeby tak bardzo przeze mnie cierpiała. Chociaż nie wyobrażam sobie takiego życia. Ale kocham ją, dlatego najważniejsze jest dla mnie jej dobro, a nie to jak uda mi się przeżyc bez niej

[Moniczka872]

Z tego co zauważyłam to każdy przechodzi to inaczej.

Ja im bardziej zapewniałam swojego faceta że go kocham, im więcej ciepła dawałam, to on tym bardziej się odsuwał.

Powiedział, że czuje pustkę w serduszku, ze nie kocha, nic go nie cieszy.

Jest w bardzo złym stanie, zerwał ze mną i nie mam pojęcia co mam robić.

[nikita25]

Wydaję mi się, że w takich sytuacjach nie można całkowicie zawierzać temu co dana osoba mówi, bo z pozoru może jej się tylko wydawać, że w ten sposób odciąża kogoś bliskiego odchodząc od niego, ale przecież tak nie jest, bo wtedy obie osoby zaczynają cierpieć. Myślę, że powinnaś być teraz w miarę możliwości blisko niego i może nie tyle, co zapewniać o swoich uczuciach co po prostu dać mu odczuć, że się nim interesujesz i wspierasz.

[tadam]

Użytkownik adriana9 dnia 12 kwiecień 2010 - 21:01 napisał

Mam pytanie, a mianowicie czy podczas depresji mieliście wrażenie, że najbliższa Wam osoba Was nie kocha?? Czy stale potrzebowaliście wyznania typu ,,kocham Cię, pamiętaj''?? I czy każde najmniejsze uchybienie z jej strony bardzo Was bolało??

to nie objaw depresji tylko wynik bledow i zaniedban ze strony rodzicow ...