[Wloczykijka]

Przeczytałam artykuł tutaj o BPD i jest prawie cały o mnie. Nie wiem czy jestem BPD ale istnieje sobie tak krainie samotnosci tyle lat patrząc jak za szybą na ludzi , którzy żyją sobie stadnie wokoło mając się świetnie... Teraz kolejny raz jestem w dołku , boję się myśleć co będzie ze mną dalej.... świadomość że są inni rozsiani po Polsce z tym samym mechanizmem działania jest pewym pocieszeniem, wczoraj byłam u lekarza. Uważam tę akcję za nieudaną, kolejna ściana oschłości na mojej drodze.... czy ja mam taki stygmat na czole mówiący : Uwaga odszczepieniec , nie zbliżać się dla własnego dobra?

[Sofi]

Ja też jestem border i co? Trzeba się nauczyć z tym żyć, bo chyba nie ma innego wyjścia. Chodzę na terapię, zobacztmy, czy uda się stworzyć ze mnie jednolitą osobowość, bez depresji.. oby ;/ Najgorsza jest ta samotność wśród ludzi i niezrozumienie..
Pozdrawiam!

[Leash]

amy-melancholy, Wloczykijka
Swietnie was rozumiem. Nauczyc sie z tym zyc, istotnie trzeba. Aczkolwiek to nie jest proste. Jest to cholernie frustrujace. Ja mam kilak terapii za soba, bez widocznego efektu. Teraz mam znow te cholerne stany depresyjne. Mysl o lekarzu we mnie dojrzewa. Tu nawet nie trzeba isc do psychiatry. Lekarz ogolny przepisuje leki, bez zbednych pytan. Nawet zwykle nie udaja, ze ich obchodzisz. Sluzba zdrowia w tym kraju jest do dupy. Mam nadzieje, ze przynajmniej weterynarze sa lepiej douczeni, bo moja psina ma sterylke za 2 tygodnie i ja mam stresa jak nie wiem. Jesli zabija mi moja jedyna kochana istote, to wtedy ja zabije ich, a potem pewnie siebie...
Serio, tak sie czuje. Mysle, ze moglabym... chyba...

[Wloczykijka]

Leash może obecnie jesteś w stanie , który nagina rzeczywistość do twojego koloru duszy. Terapie pomagają choć trzeba z pewnoscia dobrze trafić. Niestety nikt poza Toba tej pracy nie wykona.... ale też dzięki temu nikt nie bedzię mógł przypisac sobie zadowolenia i poprawy jakości życia oprócz ciebie.

[Leash]

Wloczykijka napisał:

Leash może obecnie jesteś w stanie , który nagina rzeczywistość do twojego koloru duszy. Terapie pomagają choć trzeba z pewnoscia dobrze trafić. Niestety nikt poza Toba tej pracy nie wykona.... ale też dzięki temu nikt nie bedzię mógł przypisac sobie zadowolenia i poprawy jakości życia oprócz ciebie.

Moze tak byc, nie ukrywam. Wiekszosc problemow tkwi we mnie.

[Sofi]

Nie wiem czy da się to wszystko wyprostować. Trzeba nauczyć się mniej więcej nad tym panować. Jak taka osobowość kształtuje się od najmłodszych lat, to wątpię, żeby jako osoba dorosła można było wszystko zmienić. Coś tam pewnie da się zmienić, czytałam różne książki o border i ludzie jakoś z tego wychodzili ponoć, przynajmniej jakoś lepiej im się żyło. Ja szczerze mówiąc wątpię czy mi się uda, ale spróbuję się postarać, bo i tak jestem na samym dnie. Są takie chwile, że już jest dno dna, wtedy może nastąpić koniec, albo być tylko lepiej. Ja czekam na to drugie.. no zobaczymy czy doczekam się. Narazie wyję z bólu i raz mam ochotę wyrwać sobie serce a raz komuś przypierdolić (przepraszam za słowo).

[Wloczykijka]

amy-melancholy napisał:

Nie wiem czy da się to wszystko wyprostować. Trzeba nauczyć się mniej więcej nad tym panować. Jak taka osobowość kształtuje się od najmłodszych lat, to wątpię, żeby jako osoba dorosła można było wszystko zmienić. Coś tam pewnie da się zmienić, czytałam różne książki o border i ludzie jakoś z tego wychodzili ponoć, przynajmniej jakoś lepiej im się żyło. Ja szczerze mówiąc wątpię czy mi się uda, ale spróbuję się postarać, bo i tak jestem na samym dnie. Są takie chwile, że już jest dno dna, wtedy może nastąpić koniec, albo być tylko lepiej. Ja czekam na to drugie.. no zobaczymy czy doczekam się. Narazie wyję z bólu i raz mam ochotę wyrwać sobie serce a raz komuś przypierdolić (przepraszam za słowo).

amy-melancholy jakie ksiazki o border czytałaś , może moglabys cos polecic?

[Sofi]

Czytałam takie typowe z psychologii, ale ich tytułów nie pamiętam, podobne informacje można zneleźć na stronie:
http://bpd.szybkanauka.net/
A bardzo fajna książka, w której autorka opisuje przebieg swojej terapii to:
"Uratuj mnie! Opowieść o złym życiu i dobrym psychoterapeucie" (Rachel Reiland).
Bardzo interesująca! Polecam!

[Wloczykijka]

Dzięki amy-melancholy na pewno poszukam, a moze masz cos na pdf ? jakos tak z sieci?

[Leash]

Tez poczytam jak bede miala okazje.
Niestety slyszalam, ze mimi terapii, osobowosci borderline nie da sie wyprostowac do konca. To jest cos co masz i juz.
Raz na terapii mialam cos takiego jak "psuchodrama". Byla to niby konfrontacja z moja mama. Pozegnanie jej. Nie wywolala we mnie jakis skrajnych emocji, choc powinna. Co z tego, ze wiem co mi jest i skad sie to wzielo ( mi.in.) jesli i tak nic nie moge na to poradzic.
Poza tym zycie ze skrajnosciami daje mi sie we znaki nawet w lepszym czasie. Jak juz pisalam, nigdy nic nie jest albo czarne, albo biale. Zawsze jest jakies "ale", jakas watpliwosc. Czasem wydaje mi sie, ze popadam w paranoje.

[Sofi]

Wloczykijka na pdf niestety nie mam nic. Ale przeczytaj sobie tą książkę, co podałam - ona pomaga trochę zrozumieć samą siebie. Polecam Wam dziewczyny, ja przeczytałam całość w jeden dzień. Czasami miałam wrażenie, że ja to piszę
Leash, ja teraz chodzę na terapię, ale narazie skupiamy się na złagodzeniu mojej depresji, bo jestem na samym dnie. Zobaczymy czy terapia przyniesie jakieś skutki, oby, bo ciężko mi się żyje, chociaż miewam chwile - czy warto w ogóle o coś walczyć, czy nie lepiej sobie i otoczeniu skrócić tych męk No zobaczymy, jak to się wszystko potoczy.

[Leash]

Czesc Amy i wszyscy!
Wole pisac tutaj, bo jakos w glownym watku sie nie czuje za dobrze. Jak zwykle wiekszosc mnie ignoruje. Ale juz sie przyzwyczailam, ze jak jest jakas grupa ludzi, nawet na forum, to niechetnie przyjmuja "nowych".

Moj weekend byl nieco do dupy. Pojechalismy do znajomych, ale przelezalam 2 dni w lozku z 39 stopniowa goraczka. Nad morze polazlam tylko na chwile i w niedziele jak juz moglam sie zwlec z lozka, pojechalismy na chwile tez.
Dobrze, ze przynajmniej moja psinka troche sobie pohasala.

Teraz jestem w pracy i mam takiego dola, ze nie moge. Wczoraj nie przyszlam i zaluje, ze dzis tu jestem. Trzeba bylo zostac jeszcze dzien dluzej w lozku.
Wszystko mnie wkurza, a najbardziej klienci. Ja po prostu nie chce tu byc. Nie chce w sumie byc nigdzie. Jestem o krok od wybuchniecia tu placzem ze zlosci, smutku, bezsilnosci. Sama nie wiem.
W czasie weekendu zdalam sobie sprawe, ze jestem zmeczona tym cholernym miastem. Tym dyfem na ulicach. ta iloscia ludzi. Nie moge tego zniesc. Niestety nie mam samochodu, wiec na weekendy tez jestem uziemiona glownie tu. Wlasnie zaczelam sie powaznie nad autem zastanawiac, choc wiem, ze to sprowadzi na mnie nowe wydatki, ktorych i tak juz mam nadmiar. Ale inaczej zwariuje.
Mysle tez o wyprowadzce stad.
Tam, gdzie mieszkaja znajomi, rowniez jest urzad pracy i moglabym poprosic o przeniesienie, gdyby tam mieli wolne stanowisko. Gorzej jednak z moim facetem, bo to mala miejscowosc i on moglby miec wiecej problemow. Ja tez innej prcy nie chce. Mam stale zatrudnienie i nie rzuce tego dla czegos niepewnego.
Pewnie z wyprowadzka nie wyjdzie, ale z tym autem to chyba sie na wiosne poswiece. Inaczej naprawde zwariuje. Tu w UK jak nie masz auta, to gowno mozesz. Zeby dostac sie gdzies za miasto publicznym transportem, to gorzej niz w Pl. Zwlaszcza, ze nie wszedzie mozna zabrac psa. Do pociagu mozna, ale pociagi sa tu tak drogie, ze taniej podrozowac autem.
Generalnie to mam po prostu tak przejebany nastroj, ze nie daje rady. Wlasnie przylazl jakis pojeb, ktory ma spotkanie za 25 minut i ja musze go przyjac wczesniej. No niech chuj spada normalnie.
Caly weekend lezalam z 39-stopniowa goraczka wiec nie mialam nawet sily na dola. Oprocz tego, ze mialam wkurw, ze nie moge nigdzie isc.
Teraz dol wrocil ze zdwojona sila. Chyba zaraz poprosze o zwolnienie, bo nie wyrobie. Po prostu chcialabym sobie powyc w samotnosci.

[Loveless]

Ewald czy Ty ie jestes przypadkiem psychiatrą? Bo cztając twoje posty o BPD miałam wrażenie że znów słyszę rozmowe mojej mamy z moim psychiatrą prowadzącym w szpitalu. Co prawda tylko momętami ale jednak.
Choc szczerze powiem ze do tej pory nie mam zielonego pojęcia jakim cudem doszedł do wniostu że mam zaburzenia osobowości typu borderline. Chyba znów wybire się do szpitala i się go zapytam (myślicie że po 5 latach bedzie mnie dalej pamiętał?)

[Sofi]

Hej Leash! Ja nie ignoruję, tylko nie wszystko czytam, bo dużo tu piszecie i do niektórych wątków docieram z opóźnieniem ;] Ale zawsze jakoś trafię. Ale chyba najlepiej właśnie "utknąć" w jakimś temacie i pisać sobie, wtedy jest wszystko pod kontrolą.
Doskonale Cię rozumiem - nie jeden dzień w pracy miałam taki - że wszyscy mnie wkurwiali, w ogóle czasami zdarzało mi się poryczeć, jak dół akurat mnie napadł. Ehh, ciężko łączyć to wszystko z pracą, ale nie ma innego wyjścia. Jakbym zamknęła się na zawsze w pokoju, to już bym z niego nie wyszła - miałam taki okres na studiach - nie chodziłam na wykłady, na ćwiczenia, nie wychodziłam ze znajomymi - po prostu nie żyłam - rozkładałam się na moim łóżku jak trup! Trzeba jakoś wytrzymywać w pracy, przemęczyć się. Chociaż racja, czasami też trzeba wziąć dzień wolny albo i dłużej dla "podreperowania" psychy. Ja przed weselem nie poszłam do pracy, bo odkąd wstałam z łóżka zaczęłam tak ryczeć, że nie potrafiłam się opanować. Zaczęłam nawet ubierać się do pracy, ale rozpacz nie odpuszczała, więc stwierdziłam, że w takim stanie nie dam rady i wzięłam dzień wolny ;/
Także doskonale Cię rozumiem. Też mam ochotę uciec stąd, pobiec, pojechać gdziekolwiek a najlepiej zniknąć! ;/
Dzisiaj w sumie nie jest dla mnie taki najgorszy dzień, więc jako tako się trzymam, mogę Cię przytulić, jak Tobie dziś źle , oby jutro było lepiej.
A z choróbskiem ja miałam znowu tak, że po powrocie z urlopu, po najpiękniejszych dniach mojego życia rozchorowałam się zupełnie - 3 tygodnie miałam ostre grypsko. Ale tak to jest - jak dusza chora, to ciało też nie chce wyzdrowieć i męczyłam się z antybiotykami. Masakra! A ryczałam codziennie też przez 3 tygodnie..
Teraz czasami też mnie smutki doganiają, ale już płaczę po cichu, tylko łzy z oczu. Może kiedyś zapomne, co dobrego mnie spotkało.
Trzymaj się ciepło! Nie daj się dołowi, a jak jest aż tak źle, to bierz dzień wolny i płacz - czasami trzeba.
Ja kiedyś nie umiałam uronić ani jednej łzy - to była dla mnie oznaka słabości i nie pozwalałam sobie na to. Ale teraz jest ze mną już tak źle, że nawet nad tym nie panuję i czasami dopada mnie rozpacz tak po prostu i nie umiem się uspokoić.
To wszystko mnie już na pewnym etapie przerosło. Cała ta porażka, podknięcia i notoryczny brak nawet melutkiego sukcesiku - bezsens i pustka. Przejebane ;/

[Sofi]

Loveless pewnie od razu nie będzie pamiętał. Ale pogadacie i być może sobie przypomni. Różni są lekarze, niektórzy pamiętają dobrze, inni mają tak w dupie, że na drugi dzień nawet na ulicy nie wiedzą kim jesteś.

[Eniros]

Anche napisała:

.."magiczny dzień wielkiej przemiany nie nadejdzie. przykro mi.
ta sama siła która trzyma cię w tej nicości jest tą samą siłą która może cię z niej wyprowadzić"

Moim zdaniem musi być większa, dużo większa niż ta która nas trzyma w tym gównie. Przynajmniej ja takiej potrzebowałem. Ale na pewno ona sama skuszona nadzieją. Nie przyjdzie, bo nie wie gdzie ma przyjść. Nie widzi Cię.

[Leash]

Witajcie.
Troche mnie nie bylo, ale mialam za duzego stresa by pisac. W piatek pisalam cos na watku glownym, ale pozniej go nie sprawdzilam. Chcialam sie podzielic moim stanem, ale i tak nikt mi nie odpisal.
Pisalam po tym jak zawiozlam moja sunie do weterynarza i strasznie to przezywalam.
Na szczescie operacja sie udala i jak na razie nic sie nie dzieje. Poza tym, ze musze zakladac jej specjalny kolnierz, zeby nie lizala brzucha. Ona mnie za to nienawidzi. Teraz mam ja caly czas na oku, wiec sciagnelam kolnierz, ale jak wyjde na chwile, albo nawet jak bede sprzatac kuchnie na dole, to bede musiala kolnierz zalozyc.

Co do mojego samopoczucia, to rzczej bez zmian. Choc ostatnie dni byly w miare. Nie musze isc do pracy az do srody, wiec mam nadzieje, ze bedzie w miare. Dzis po poludniu mam wizyte u lekarza. Poprosze o przepisanie tabletek. Zaczne je brac w czwartek, bo w srode ide oddac krew.

Poza tym bardzo wkurzylam sie na kumpla w sobote. Znaczy on sie na mnie wkurzyl i tym wkurzyl mnie. Powiedzcie mi, kuzwa, dlaczego ludzie to tacy egoisci! Ja tak uwazam w tym przypadku, choc to ja zostalam tak nazwana. Kolega zadzwonil i zapytal czy nie poszlabym z nim gdzies tam z jego wspolokatorem i jego kumplami i zebym go nie zostawiala z nimi samego. Ja mu na to, ze nie moge, bo psa mam dzien po operacji i musze dogladac i napawde nie moge jej zostawic. On na to wkurzony, ze zawsze jak on potrzebuje, to nikt nie moze. Nie zdazylam mu juz powiedziec, ze to on ostatnie dwa razy odwolywal wspolne spacery. Raz, bo mu sie nie chcialo, a drugi, bo przyjechali do niego kumple. No to sorry, ale ktos tu kurwa przesadza i to nie jestem ja.

Druga sprawa z kumpela. Zadzwonila tydzien temu, ze ma dola. A jakze-po chyba dwoch tygodniach milczenia. No to ja jej, zeby wpadala pogadac. No i wpadla. Myslalam, ze jestem jej dobra kumpela, a tu sie okazuje, ze jestem juz kolejna w kolejce, ktorej o tym dole opowiada. Czyli, ze po prostu zabijala z mna czas tamtego popoludnia i tyle. Nie mowiac o tym, ze powiedziala mi o swoim rozwalonym zwiazku z kims, po tym jak juz sie rozwalil. Przez rok nic mi nie mowila, ze kogos ma, bo "nie chciala zapeszyc". No kurwa, zaebiscie sie poczulam. Zaufanie jak cholera. Nie zaslugiwalam na informacje wczesniej, dopiero jak przyszedl dol. Super, ale takich znajomych nie potrzebuje. Mam to w dupie. Oczywiscie tego nie powiedzialam. Po prostu sie wkurzylam, ale wysluchalam, bo wiem, ze na pewno jej zle.
Wczoraj zadzwonila po powrocie z Polski, gdzie pojechala na kilka dni. Nawet nie zapytala jak moja Shila, choc wie ile mnie nerwow ta operacja kosztowala.
Rozumiem, ze jak sie ma dola, to mozna zapomniec, ale dlaczego mnie sie nie zapomina o problemach moich znajomych, nawet jak sama mam dola?? Pamietam, zeby choc spytac. Moze dlatego, ze mnie to interesuje...
Coz, juz dawno sie przyzwyczailam, ze prawdziwych przyjaciol tutaj miec nie bede...