[olcia12943]

Pewnego dnia uświadomilam sobie ze moje zycie to jedna wielka porażka.Ze wszystko co robilam i oddawalam sie temu całym sercem prowadzilo do porażek.Kazdą decyzje jaka podjelam w zyciu okazala sie błędem.Jestem uwazana za osobe wesołą,ale nikt niewie ze kiedy sie smieje to moja dusza płacze,zawsze i wszędzie.Są rzeczy które mnie cieszą,ale tylko na chwile,zaraz znów powraca szara rzeczywistość.Moje zycie stanelo w miejscu,nic sie w nim nie zmienia,moja codziennosc mnie zabija.To samo jak codzien to samo.Czy jest poniedziałek czy czwartek czy sobota to ze tak powiem jeden h..! O złamanym sercu juz nie wspomne,zamiast sie goić czuje ze boli coraz bardziej,rzuciłam dla niego wszystko,poswiecilam jak tylko mogłam,mialam marzenia,plany a on?tak bez zadnych wyjasnień poprostu powiedzial mi "nie".Myśl ze osobom ktore mnie otaczaja sie udaje sprawia ze czuje sie taka beznadziejna. Nie mam po co wstawac rano,spie jak najdluzej zeby dzien szybciej zlecial,ale w nocy nie jest lepiej bo moje chore mysli nie pozwalaja mi zasnac,kiedy wkoncu zasne,budza mnie moje chore sny.Zaznałam tylko przedsmak szczęscia i tak naprawde niewiem czego chce w zyciu by byc szczęsliwą... miłości? kiedy czuje sie tak beznadziejnie i obrzydliwie, mimo ze wiele osob tak nie uwaza ja sie tak wlasnie czuje.Niewiem juz czy potrafie zyc ale nie poddam się,płonie we mnie malutki płomyczek nadzieji i zrobie wszystko by nie zgasł...

[chill]

kochana..pielęgnuj tę nadzieję..błagam..
ja moją gdzieś po drodze zgubiłam...

idź skarbie do lekarza,, do psychologa,, psychiatry,, na pewno w jakiś sposób ci pomogą..

nie przegap momentu,, gdy jeszcze chcesz walczyć o normalność..

[stefanka]

olcia, koniecznie zrób jak mówi chill

[olcia12943]

mam 19 lat.Nie mam odwagi isc do psychologa,nie potrafilabym mu sie zwierzyc, bo nie umiem rozmawiac o tym co czuje,mam jakąś blokade z wyrazaniem myśli.

[stefanka]

olu, nie bój się
oni są na to przygotowani i dobry spec sam poprowadzi rozmowę tak, że nawet nie będziesz wiedziała kiedy koniec spotkania...

[Wiktoria]

olcia12943 napisał:

mam 19 lat.Nie mam odwagi isc do psychologa,nie potrafilabym mu sie zwierzyc, bo nie umiem rozmawiac o tym co czuje,mam jakąś blokade z wyrazaniem myśli.

To tak jak ja,ja za kazdym zarejstrowaniem sie do psychologa-nie ide,strach,wstyd-nie wiem przed kim,a z reguly duzo gadam a u lekarzy milcze

[olcia12943]

dokładnie ja tak samo.Tez duzo gadam a lekarzowi nie moglabym patrzec w oczy i mowic.

[andrzej1980]

Olu
W pełni zgadzam się , z moimi przedmówcami , musisz się poprostu przełamać i iść do lekarza - tam uzyskasz pomoc.
Ja dopiero po równym roku zdecydowałem się pójść do psychiatry - bo nie mogłem w to uwieżyć , że moje dolegliwości związane są z psychiką. Im wcześniej pójdziesz , tym szybciej wrócisz do zdrowia.Nie ma się czego bać , ani wstydzić.
pozdrawiam

[graphique]

Olu, musisz koniecznie isc do lekarza.
wyobraz sobie, jak idiotycznie sie czulam, kiedy jako 17-latka poszlam na pierwsza wizyte.

wydawalo mi sie, ze na terapie i do psychiatry chodza ludzie po trzydziestce, z bagazem doswiadczen...

ale ten bagaz nie zalezy od wieku.

zbierz te sile w sobie.

zrob to, bo niedlugo przyzwyczaisz sie do takiego stanu rzeczy i bedzie ciezej.
albo gorzej. uwierzysz, ze nie moze byc lepiej.

chodz w moich ustach brzmi to troche jak hipokryzja, bo jestem w tej chwili na dnie mojego dolka, to wiem, ze mozna sie wybic skoro mi sie udalo na chwile, ale skoro daje rade to warto probowac.