[goldbunny]

Postonowilam ropisac sie tutaj, bo mysl jest zadluga a tez nie chce ciagnac swoimi wywodami kogos w dol. Wiec czytelniku jak nie jestes w nastroju na smutne mysli innej osoby lepiej nie czytaj dalej.
Siedze sobie w biurze, jest piatek, a ja znowu nie moge wyjsc. Probuje juz od ponad godziny, ale nie daje rady sie ruszyc. Wszystko zaczelo sie dzisiaj od prau telefonow tu romowa z matka, ktorej nie chcialm prowadzic, tam dyskusja nad wyjazdem, na ktory nie do konaca chce jechac. Ale tak na prawde mam wrazenie, ze caly moj nastroj sprowadza sie do dnia wczorajszego, gdzie Pani psycholog stwierdzila, ze jak na razie widzi dwa glowne watki do rozpatrywania w moim przypadku, czyli moje poczucie samotnosci i moj brak spontanicznosci dziecka w dziecinstwie. Jednoczesnie poznym wieczorem przez czysty przypadek dowiedzialam sie, ze moi znajomi sie pobrali. Bardzo mnie to przybilo, chociaz zycze im jak najlepiej, bo zawsze ich lubilam. Ale wciaz wracala natretna mysl, ze oni sa mlodsi ode mnie a znalezli sibie, a u mnie nawet sie nie zanosi zebym umowila sie chociaz na randke, nie mowiac juz o slubie. Jest to mysl, ktora juz od dluzszgo czasu mnie przesladuje i sprawia, ze nie moge podnisc sie ze smutku. Cale zycie czekalam, ze ktos mnie pokocha, bedzie pragna mnie i mojego towazystwa. Ale wciaz nic takiego sie nie dzialo. Nie poddawalam sie jednak i zawsze sobie mowilam to kiedys sie zmieni, jak wrocisz do Polski, jak pojdziesz na studia, jak bedziesz na starszym roku, jak pojdziesz do pracym, jak zmienisz prace, jak pojdziesz na zajecia... A moze jak jak schudniesz, jak nie bedziesz tyle gadala, jak bedziesz bardziej wysportowana, ladniej sie ubierala, a moze masz wredny charakter itd.... Ale wciaz nic sie nie zmienialo, az poznalam jego. Lecz jedyne co mi ten zwiazek przyniosl to swiadomosc tego co przez tyle lata tracilam i pojecie o tym czego on tez mi nie dawal. Ostatecznie jestem w tym punkcie, gdzie juz nie wiem co dalej i czy w ogole warto. Nie mam juz sily wmawiac sobie, ze sie cos zmieni. Wciaz czekac na odrobibe uczucia od kogos. Chcialabym miec sie do kogo przytulic, sie do kogo wyrzalic, moc z kims planowac wyjazdy na wakacje, a przede wszystkim planowac przyszlosc. I czytajac wasze posty wiem, ze czesc z was ma prawo powiedziec popatrz w jakim jestem punkcie, przeciez cierpie bo z kims bylam a on mnie oposcil. Tak i rozumiem to, ale jestem jak czlowiek, ktory nie mial matki czy ojca i chialby ich miec nie zaleznie od tego jacy by zli nie byli. Bo chcialabym chociaz raz uslyszec, ze jestem kochana nawet jesli pozniej mialo by sie to okazac klamstewem, albo sie zmienic. Nie chce wciaz patrzec w lustro i widziec potrwora, ktorego nikt nie chce. Swiadomosc tego, ze ktos mi jest potrzebny osiagnelam bardzo wczesnie i tym bardziej boli, ze wciaz nikogo obok mnie nie ma. Nie moge juz patrzec na pary, nie moge patrzec na dzieci, teraz juz nawet nie bede mogla widziec z tymi na ktorych mi zalezy bo zalozyli rodziny. Bol jest zbyt duzy a ja stracilam nadzieje. Nie chce patrzec jak beda mijaly kolejne lata i wolno tracila szanse na zmiane tego stanu. I tak wlasciwie nie wiem po co wybralam sie na leczenie, skoro i tak nawet jak zwalcze chorobe, to bedzie nastepna. Bo to co by sprawilo, ze poczulabym sie szczesliwa nie nastepuje, a nie potrafie juz dalej sie oszukiwac, ze to tylko kwestia czasu. Moj czas juz mina, a ja mam dosc odwiecznego bolu, ktory mi towarzyszy w ten czy inny sposob przez cale zycie. Nie chce juz czuc sie rozczarowana, zdradzona i smutna z powodu czyjegos postepowania. Z powodu osob ktorym zaufalam.... Jestem tak bardzo zagubiona i nie wiem co dalej... nie widze przyszlosci....boje sie tego co moze nadejsc bo zwykle to nie bylo nic dobrego....
Przepraszam kochani za moje wywody, macie wlasne smutki i problemy, ale jak pisze to czasem jest mi troche lepiej....

[stefanka]

Kochana. A może już wystarczy tego jak zrobisz to czy tamto? Po prostu bądź. I wiesz, przekonałam się, że tak to jest, że jak się uważa, że nie zasługuje się na nic dobrego, to to dobre nas omija. Pracuj jednak z tym psychologiem, walcz o poczucie własnej wartości, bo tylko wtedy masz szansę poznać kogoś, kto cię nie skrzywdzi, a będzie cenił. DOPIERO KIEDY ZACZNIESZ CENIĆ SIEBIE. Wiem, ze to banał, ale sama, na własnej skórze się o tym przekonałam. Po prostu - zawsze będziemy przyciągać pewien tym ludzi i zdażeń i powtarzać tę samą hisotię, póki coś w NAS się nie zmieni. Jeśli chcesz przestać przyciągać pewien typ zdarzeń i ludzi, ty sama musisz przestać być takim typem. Bądź dla siebie dobra, z przekonaniem, że na to zasłgujesz, a i inni będą uważali, że ci sie ta dobroć od nich też należy. Wiem, że w przypadku chorej osoby, to ciężka praca, ale wierzę, że razem z pomocą specjalistów się tego nauczysz.
To banalne wszystko co napisałam, ale taka jest prawda. Ja najpierw nauczyłam się byc sztucznie pewna siebie, aż weszło mi to w krew, ludzie zaczęli mnie inaczej postrzegać i teraz mam wieeelu znajomych i jestem lubiana. Ale gdybym dalej stała z boku tej piaskownicy życia, w życiu by mnie to życie do siebie nie zaprosiło.
Podobnie miałam z wyglądem. Przez lata chodziłam do pracy w ciuchach takich, byle nie trzeba prasować. Aż nagle, z dnia na dzień postanowiłam to zmienić. Najpierw ludzie myśleli, że moze mam jakieś rozmowy o pracę czy randki tajemnicze:) a potem...przywykli do mnie właśnie takiej. A nawet zaczęli pytać o rady w kwestiach ubioru.
Wiem, ciuchy to może płytki temat, ale tu chodzi o pokazanie, jak zmiana siebie w swoich własnych oczach wpłynęła na sposób myslenia ludzi wkoło mnie o MNIE.

[arwena]

Goldbunny kochana nie martw się że nie poznałaś jeszcze tego jedynego z uczuciem jest tak że przychodzi wtedy kiedy się go najmniej spodziewamy. Ja jestem chyba trochę młodsza od Ciebie i - może to zabrzmi dziecinnie i naiwnie- jeszcze ponad rok temu martwiłam się że nigdy żaden chłopak mnie nie pocałuje aż tu nagle rok temu we wrześniu pocałował mnie chłopak w którym byłam szalenie zakochana. Życie lubi zaskakiwać. Jestem pewna że Twój czas wcale jeszcze nie minął... teraz najważniejsze żebyś wyzdrowiała a reszta sama się ułoży...

[lady_lazarus]

Wiesz,ja miałam wiele takich lat,że nie wierzyłam że poznam kogokolwiek,bo myślałam...nie ja ma depresję,trudny charakter,jestem inna i nikt nie zechce na raz takiego pakunku,jak ja. Wpakowałam się w jakis toksyczny i bezwartościowy związek,który mi zmarnował 3 lata.
Potem bylam znowu rozgoryczona i bardzo samotna. Wpadałam coraz bardziej w poczucie,że nikomy nie jestem potrzebna,a głownie nieakceptowana.
Potem w wieku 27 lat napisał do mnie facet na randkach na tlenie i jakoś się to potorzyło,a wcześniej bym nie uwierzyła,że ktoś może być tak podobny w poglądach,gustach i ogółem zainteresowaniach.
Planów nie mamy,bo tak jakoś. Po ponad 3 latach to taki ustabilizowany związek,nie mieszkamy już ze sobą,nadal widujemy. Po prostu mam poczucie,że mam z kim spędzać czas i pogadać. Mnie to chyba wystarcza.
Ale kiedyś nie wierzyłam w cokolwiek. Zero. Nic.

Może warto poszukać kogoś w internecie itp. Dla mnie to była ostatnia deska ratunku.
Nie martw się.
I nikogu tu nie zasmucasz,ani nie obarczas swoimi problemami

[goldbunny]

wiesz stefanka, wlasnie w tym lezy problem, ze ja sprawiam wrazenie pewnej siebie. Ludzie bynajmniej nie stronia od mojego towzystwa, wrecz przeciwnie zawsze jestem ta osoba z kim w szczegolnosci mezczyzni z ochata rozmawiaja. I potrafilam na takich rozmowach spedzic wiele godzin. Natomiast jesli chodzi o wyglad to ja wrecz bardzo starannie sie ubieram, zawsze tak dopasowane by zakrywaly mankamenty, podkreslaly atuty. Kolorystyke wybieram czesto odwazna, najchetniej chodze w intensywnej czerwieni, czerni, amarancie, rudym a ostatnio zoltym. Do tego staranny, ale nie przesadzony makijaz. I co z tego i tak nie idzie za tym zaproszenie na randke, na rozmowach sie konczy.... i czuje sie tak jakby mnie nikt nie zuawazal a jak to zrobi to zaraz o mnie zapomina.
Dam taki zastanawiajacy przyklad, w pracy mamy na dole stolowke do ktorej czesto chodzilam na obiady z kolegami z pracy. Jako jedyna na calej stolowce jestem ubrana w intensywnie czerwony sweter, pozatym bedac wysoka osoba raczej wystaje ponad ludzi, a i tak prawie zawsze tak bylo ze jak ja pierwsza siadalam do stolika to reszta mnie nie potrafila znalezc. Tak jakbym chwilowo stawala sie niewidoczna, czesto musialam machac by w koncu mnie zauwazyli.

[Spirit]

Goldbunny, kiedy zaprzestaniesz zabawy typu " ja jestem taka..." a oni sądza, ze taka - czyli kompletowania swojego poczucia tożsamosci oraz smutku w wyniku utraty któregoś z jego aspektu- to wówczas możesz rzeczywiscie podjac konkretną i owocną akcję do poznania kogoś ciekawego.
Tworzenie psychologicznej otoczki wokół sytuacji i siebie samego jest zawsze niepotrzebnym cięzarem, który czesto utrudnia miedzyludzkie relacje.
Chłopaki tak naprawde moze krepują sie z Toba umówic- boją się kosza od atrakcyjnej dziewczyny- zwłaszcza, ze sprawiasz wrażenie pewnej siebie , dajesz sygnał- " ona przeciez musi kogoś miec"
Sama zacznij flirtowac i bawic sie cała sytuacją- a wówczas wszystko zacznie się z soba harmonizowac, a Ty bedziesz blizej osiągnięcia celu niż kiedykolwiek wcześniej

[goldbunny]

ach gdyby to bylo takie proste i bardzo bym chciala wiedziec czy wlasnie w tym tkwi przyczyna....ale przeciez nie jestem zimna, przeciez zartuie sobie z ludzmi, usmiecham sie, a moze nie wiem jak przystepniej sie zachowywac..

[Spirit]

W ogóle nie myśl o tym jak się zachowywac- nie analizuj tego i nie układaj sobie planu- tylko wtedy masz szanse kogos naprawde zauroczyc- poprzez spontaniczności i naturalnośc.
Sama kogoś poderwij, kobiety ostatnio coraz częsciej przejmuja inicjatywę - właściwie rola męzczyzn jako zdobywców przechodzi powoli do lamusa.
Ni myśl- tylko działaj:)

[goldbunny]

i tak robilam, tylko to sie zle konczylo ....... zykle podlamaniem mojego poczucia wlasnej wartosci, az nic nie zostalo...

[Spirit]

Nikt Ci nie gwarantuje, że każdy podryw zakonczy się sukcesem. Na tym polega cała zabaw- czasem jest sukces, a czasem go brak. Nie znam nawet jednej osoby, która nie doświadczyła w swoim zyciu kilku "koszy" Nie znaczy to jednak, że nie masz próbowac - masz i to jak najbardziej.
Poczucie wartości - potrzebny jest Ci ten mentalno-abstrakcyjny "stwór" ? ja już sie z nim dawno pożegnałem i obecnie nie mam zadnego poczucia własnej wartości. Kiedy zacznę pisac bajki to może sobie je znowu wykreuję- ale tylko na potrzeby literatury

[goldbunny]

no coz ale co zrobic jak sie tylko zalicza porazki, poza tym nie bez powodu chodze na terapie z powodu mojego strachu przed odrzuceniem, ma to cos wspolnego z mentalno-abstrakcyjnym stowrem zwanym DDA, poza tym zawsze lubie cos dac od siebie i takich stowrkow wymyslam na okreslenie wlasnej osoby jesze kilka (czy to prawdziwych czy nie) no w kazdym razie troche trudno mi wyjsc poza ten ilozuryczny swiat w szegolnosci ze lubie wszystko analizowa i podwazac, a zwlaszcza siebie i swoje przekonania ale dzieki za motywacje, zawsze sie przydaje, nawet jesli miala by polegac na kolejmych probach by ci udowodnic, ze nie masz racji

[Spirit]

Porażka- tez mi problem jak mnie sie coś nie uda, to nie analizuje tego psychologicznie, tylko po prostu wyciągam wnioski na przyszłosc. Jeśli jednak dana sytuacja nie zawiera żadnych konstruktywnych wskazówek- to w ogóle o tym nie myślę.
Wymyślanie stworków nie jest jeszcze problematyczne- jednak utożsamiania sie z każda myślą już tak. Stosuj tutaj metodę obserwacji i rozpuszczania myśli, a stworki nie majac wówczas źródła zasilania rozpłyna się- i to bez żadnych negatywnych efektów ubocznych.
Nie oceniaj się, tylko działaj. Nie szukaj jednak spełnienia albo szczęścia poprzez związek - potraktuj go raczej jako częśc wspaniałej podróży, której odbycie umozliwia Ci własna świadomośc poza myślami.
Lubię nie miec racji , albo tez czegoś nie wiedziec- to naprawdę wyzwalajace uczucie

[goldbunny]

no ja to przanalizuje, wyciagne wnioski, potem znowu przeanalizuje i wyciagne wnioski, analizja, wnioski... a poniewaz juz tak dorze szlow to jeszcze przeanalizuje sprawy kogos innego a teraz ide poanalizowac w czasie snu....dobranoc:)

[Spirit]

goldbunny napisał:

no ja to przanalizuje, wyciagne wnioski, potem znowu przeanalizuje i wyciagne wnioski, analizja, wnioski... a poniewaz juz tak dorze szlow to jeszcze przeanalizuje sprawy kogos innego a teraz ide poanalizowac w czasie snu....dobranoc:)

Jeżeli do jutra zapomnisz o wszystkim co Ci właśnie napisałem, to bedzie to znaczyc, ze to zrozumiałaś

[stefanka]

hm wiesz goldbunny, to ciekawe:) ja pamiętam, że kiedyś napisałam na swoim blogu - jestem niewidzialna. a chodziło o to, że koleżanka z pokoju zapytała WSZYSTKICH czy zamawiają coś tam na lunch, prócz mnie. Poczułam się właśnie niewidzialna. Zawsze się tak czułam. I chyba wtedy postanowiłam to zmienić. Postanowiłam stać się widzialna sama dla siebie. Jakoś tak zaczęłam myśleć, ze MI SIĘ NALEŻY i ŻE JESTEM KLAWA:) inni też tak pomyśleli chyba, bo już się tak nie czuję. Faktem jest, że do wtedy moje poczucie wartości było bardzo pozorne...tzn. na zewnątrz super, wyszczekana itd...ale kompletnie nie wierzyłam, ze mi się cokolwiek należy od życia.
Potem była jeszcze taka sytuacja, że jechałam do sądu po wpis do księgi wieczystej. Wiadomo, tam są kilometrowe kolejki. I pomyslalam wtedy tak: no ale przeciez ktos MUSI byc pierwszy, czemu nie ja? I...byłam:)

[stefanka]

aha, a męża też poznałam na necie-również polecam tę metodę
nawet koleżance tak męża znalazłam, haha;]

[lady_lazarus]

stefanka napisał:

aha, a męża też poznałam na necie-również polecam tę metodę
nawet koleżance tak męża znalazłam, haha;]

Haha,to widzę że net nam pomógł znaleźć chłopów

[stefanka]

mi to nawet niejednego:P
acz w końcu trafił się TEN, acz była to trochę metoda prób i błędów;]

[goldbunny]

ja tak jakos nie potrafie, ja chyba ogolnie jestem jakas nie do zycia...

[madzik]

ja też nie..tzn. poznałam kilku kiedyś..zazwyczaj okazywało się, że albo żonaty albo psychopata albo murzyn..nie żebym miała coś do ciemnoskórych ale odległość okazywała się przeszkodą i mój strach przede wszystkim nie do pokonania.